Otton Karwowski (1912-1980)

Obejrzyj "Doktora"

2011-03-24T09:48:00.001+01:00

Dokument Łukasza Karwowskiego opowiadający historię lekarza z Grębocina został wyemitowany pod koniec lutego na antenie TVP w ramach nowego cyklu "OFFensywa Bydgoszcz/Toruń". Ci, którzy nie mieli jeszcze okazji obejrzeć filmu przez pewien czas mogli to zrobić bezpośrednio na stronie tvp.pl.

TVP pokaże „Doktora”

2011-02-23T20:43:00.000+01:00

Już w najbliższą niedzielę, 27 lutego TVP Bydgoszcz wyemituje film dokumentalny „Doktor” w reżyserii Łukasz Karwowskiego.

Dokument miał swoją premierę 1 lipca 2009 roku podczas Międzynarodowego Festiwalu Filmowego "Tofifest". Później trafił na wielki ekran.

– „Doktor” stał się zjawiskiem społecznym i do grającego go regularnie Kina Centrum przyciągał więcej widzów niż inne światowe produkcje - twierdziła Katarzyna Jaworska, dyrektor „Tofifestu” w uzasadnieniu nominacji do konkursu na Największe Wydarzenie Filmowe 2009 roku, które głosami filmowców i dziennikarzy dokument ostatecznie zdobył.

Film wyemituje TVP Bydgoszcz w ramach nowego cyklu "OFFensywa Bydgoszcz/Toruń". Początek w niedzielę o godz. 17. Zapraszamy przed telewizor.

Rok 2008. Pierwszy dzień zdjęciowy.

"Doktor" filmowym wydarzeniem roku!

2010-02-20T16:49:00.007+01:00

Niezwykłe miło jest nam poinformować, że głosami dziennikarzy i filmowców film „Doktor” wyreżyserowany przez Łukasza Karwowskiego wygrał rankingu najważniejszych wydarzeń w województwie kujawsko – pomorskim 2009 roku .

Jego pomysłodawcami są twórcy festiwalu filmowego „Tofifest”. Do głosowania zaprosili dziennikarzy regionalnych zajmujących się krytyką filmową, recenzentów filmowych oraz filmowców związanych z regionem, a także uczestników pasma „Lokalizacje”.

Kafka Jaworska, dyrektor "Tofifestu: „Do rankingu nominowano 8 najważniejszych wydarzeń filmowych, które miały miejsce w 2009 roku, a były związane z regionem kujawsko - pomorskim. Zdaniem zaproszonych do głosowania osób najważniejszym z nich był film Karwowskiego pt. „Doktor”. Obraz miał swoją europejską premierę na ubiegłorocznym festiwalu Tofifest. Film opowiadający o dziadku reżysera, stał się w krótkim czasie wydarzeniem natury społecznej. Udało się wprowadzić go do programu stałych projekcji kina „Centrum” toruńskim Centrum Sztuki Współczesnej, gdzie zdobył dużą popularność. Sprawiła to zapewne postać bohatera, doktora Ottona Karwowskiego, który w podtoruńskich miejscowościach zyskał miano legendy. Niósł bowiem pomoc nie zważając na porę dnia i nocy. Gdy zmarł w 1980 roku, odchodził w aureoli „świeckiego świętego”, a odprowadzały go na cmentarz tysiące ludzi.”

WYNIKI RANKINGU
1. Sukces „Doktora Ottona” Łukasza Karwowskiego - 20% głosów
2. Nominacje do Nagrody im. Cybulskiego dla Magdy Czerwińskiej i Romy Gąsiorowskiej - 18%
3. Decyzje władz Torunia, Bydgoszczy i Grudziądza oraz samorządu regionu o wsparciurealizacji produkcji filmowych w regionie - 14 %
4. Festiwalowy sukces „Taksówkarza” Ryszarda Kruka - 12%
5. Premiera pełnometrażowego debiutu Marcina Sautera „Na północ od Kalabrii”- 11%
6. Nagroda im. Cybulskiego dla Bogusława Lindy - 10%
7. Helena Grossówna „wraca do Torunia”- 8%
8. Docenienie w kraju animacji Moniki Kuczynieckiej - 7%

Uzasadnienie nominacji:
Torunianin z pochodzenia, Łukasz Karwowski nakręcił dokument o swoim dziadku – dr Ottonie Karwowskim, lekarzu – legendzie. Film miał premierę na Tofifest'09 i od tej chwili zaczęło się jego samoistne życie i fenomen z nim związany. „Doktor” stał się bowiem zjawiskiem społecznym i do grającego go regularnie Kina Centrum przyciągał więcej widzów niż inne światowe produkcje. Dla regionu to znak, że tutejsze historie, nakręcone przez dobrych reżyserów mających tu korzenie, zyskują ponadregionalny charakter i mogą odnieść sukces. Historia będzie miała swój dalszy ciąg – reżyser zapowiedział, że przygotowuje fabularną wersję „Doktora”.

Więcej informacji na temat rankingu można znaleźć na www.festiwaltofifest.blogspot.com

Otton w kinie

2009-11-20T23:58:00.005+01:00

Tekst z dzisiejszego wydanie dziennika "Nowości".

"Doktor" wchodzi na ekran

2009-11-19T10:29:00.004+01:00

Artykuł z dzisiejszego wydania dziennika "Nowości". Przypominamy, że "Doktora" będzie można obejrzeć już od jutra na ekranie Kina Centrum.

Kolejne pokazy „Doktora”

2009-11-17T21:55:00.005+01:00

Od najbliższego piątku w toruńskim Kinie Centrum będzie można obejrzeć dokument poświęcony doktorowi Ottonowi Karwowskiemu. To pierwsze pokazy od czasu premiery. Film spotkał się wówczas z niezwykle ciepłym przyjęciem zarówno wśród mediów jak i osób, które osobiście znały Karwowskiego.

„Doktora” będzie można obejrzeć w piątek o godz. 19.15, w sobotę o godz. 19.30, w niedzielę o godz. 18.15, we wtorek o godz. 20 i w środę o godz. 19.15 Po piątkowej projekcji odbędzie się spotkanie z reżyserem. Zapraszamy.

Będzie fabuła!

2009-10-07T08:15:00.002+02:00

Prace nad dokumentem o doktorze Ottonie Karwowskim zakończyły się sukcesem. Pozytywne recenzje w mediach, sporo wywiadów oraz entuzjastyczna reakcja publiczności po premierze na festiwalu "Tofifest" (na specjalny pokaz sprzedano wszystkie bilety) mówią wszystko. Po krótkiej przerwie reżyser Łukasz Karwowski przystąpił do kolejnego etapu – pracy nad filmem fabularnym.
- Docelowo chciałbym opowiedzieć historię tego człowieka i świata w którym żył oczami dziecka. Ten ogród, ten niezwykły zwierzyniec i postać dziadka z wielką torbą lekarską - to wszystko istnieje w moich wspomnieniach – zapewniał reżyser na łamach gazet. - Gdy słyszę ludzi mówiących o nim z takim zaangażowaniem utwierdzam się w przekonaniu, że nic mi się nie zdawało. To co czasem wydaje się jak ze snu, było takie naprawdę.
Wypowiedzi widzów po premierze dokumentu potwierdzają te słowa. Reżyser rozpoczął już kompletowanie ekipy filmowej oraz wstępne rozmowy z aktorami. Przy powstawaniu filmu niezwykle pomocne okażą się wszystkie materiały, które zbierano przy okazji pracy na dokumentem. Wkrótce więcej informacji o tej produkcji.

Recenzja: Prywatna-uniwersalna historia

2009-08-02T17:05:00.007+02:00

Nie jest to wyłącznie prywatna opowieść. Świadczy o tym oddźwięk społeczny związany z powstawaniem obrazu oraz wzruszenie wielu osób podczas premiery, która odbyła się przy wypełnionej po brzegi sali Baja Pomorskiego - pisze Magdalena Kujawa w "Ikarze".

Powiedzieć, że Otton Karwowski był lekarzem, to mało. W ciągu swojej 35-letniej pracy na stanowisku kierownika Ośrodka Zdrowia w Grębocinie pod Toruniem zapisał się w pamięci wielu. Zmarł w 1980 roku, a do dziś pacjenci z ogromnym wzruszeniem wspominają jego wielką charyzmę. Nie chodzi tylko o to, że był niezwykle zdolnym lekarzem, jego diagnozy były celne, a metody, jakimi pracował, jak na stan ówczesnej medycyny w naszym kraju, ogromnie nowoczesne. Łzy w oczach byłych pacjentów wywołuje przede wszystkim wspomnienie jego podejścia do chorego: serdeczność, ciepło, zainteresowanie, poczucie humoru. I bezinteresowność.
Taką postać kreśli w swoim dokumencie „Doktor” wnuk Ottona, Łukasz, przy pomocy tych, którzy jego dziadkowi wiele zawdzięczają. Reżyser wspomina, że największym problemem przy montażu był wybór z kilkudziesięciu wypowiedzi krótkich fragmentów, pojedynczych zdań, które najcelniej rysowałyby bohatera. Po prasowych artykułach zapowiadających powstanie filmu zgłaszały się dziesiątki osób pragnących podzielić się wspomnieniami o tym niezwykłym człowieku.
Opowiadając historię bliską i prywatną, Karwowski stworzył dokument uniwersalny, mówiący na przykładzie jednego życia o człowieczeństwie w jego najszlachetniejszych przejawach. Reżyser zapowiada, że chciałby nakręcić film fabularny poświęcony dziadkowi, który oddałby klimat zapamiętany z dzieciństwa: zarośnięty ogród z mnóstwem oswojonych zwierząt, zapach chleba w samochodzie i postać człowieka, który zawsze miał dla niego czas.

Źródło: Magdalena Kujawa, Prywatna-uniwersalna historia, Toruński informator kulturalano-artystyczny Ikar z sierpnia 2009 roku.

Premiera III

2009-08-02T15:28:00.003+02:00

Po raz kolejny publikujemy kilkanaście fotografii Jacka Smarza z premiery "Doktora". Fotorelację z premiery można również znaleźć na portalu Gra.pl

Recenzja: Film o naszym doktorze

2009-08-02T12:38:00.005+02:00

Premiera dokumentu o niezwykłym lekarzu Ottonie Karwowskim, którego tysiące ludzi zapamiętały jako "świeckiego świętego", była jednym z najważniejszych wydarzeń VII edycji festiwalu Tofifest - pisze Magdalena Janowska w "Gazecie Pomorskiej".

Choć Tofifest zakończy się dopiero dziś, premierę dokumentu w reżyserii Łukasza Karwowskiego już można zaliczyć do najmocniejszych punktów programu toruńskiego festiwalu. Potwierdza to frekwencja - na projekcji "Doktora" widzów było więcej niż na inauguracji Tofifest, na którą zjechały przecież gwiazdy polskiego kina. Wielu z obecnych na premierze pamięta jeszcze swojego - jak "kochanego doktora", mimo że zmarł on niemal 30 lat temu.
Otton Karwowski przez ponad 35 lat był kierownikiem Ośrodka Zdrowia w Grębocinie. To charyzmatyczny lekarz, który stawiał trafne diagnozy w czasach, gdy metody leczenia były ograniczone. Przyszywał palce, nie wiedząc nawet, że to pierwsze tego typu operacje w Polsce, leczył trudno gojące rany, a nawet... przywracał pacjentów do życia, wprawiając w zdumienie poważnych miejskich medyków. Był przyjacielem i lekarzem wszystkich: bogatych i biednych.
Zawsze woził w samochodzie kilka bochenków chleba. - Gdy byłem dzieckiem, myślałem, że dziadek po prostu tak bardzo lubił chleb - mówi Łukasz Karwowski, wnuk Ottona, reżyser filmu i narrator opowieści. Dopiero potem zrozumiał, że doktor bochenkami dzielił się z najuboższymi pacjentami.
Dokument jest jednocześnie osobistym wspomnieniem Łukasza Karwowskiego i wzruszającym świadectwem ludzi, którzy znali Ottona. Przed kamerą zwierzyło się kilkadziesiąt osób: pacjenci, sąsiedzi, przyjaciele i bliscy doktora.
Osoby, które go znały, okazały się również bezcennym źródłem wiedzy na temat jego życia. Oprócz wspomnień miały bowiem bogate archiwa fotograficzne, które w filmie odgrywają bardzo istotną rolę. Dodatkowym urozmaiceniem są kroniki filmowe o doktorze Karwowskim, o których istnieniu niewielu z nas wiedziało.
Jak twierdzą twórcy filmu, do opowieści nikogo nie trzeba było namawiać. - Gdy 2 lata temu podczas Tofifest Łukasz zdradził, że ma zamiar zrealizować film o swoim dziadku, w naszej redakcji rozdzwoniły się telefony - mówi Tomasz Bielicki, współtwórca filmu i dziennikarz "Nowości". - Ludzie, którzy pamiętają Ottona, sami deklarowali chęć udziału w tej produkcji. To była dla nich tak ważna osoba, że spontanicznie otworzyli się przed kamerą.
Na pacjentów Ottona Karwo-wskiego jako główne źródło inspiracji i filmowej koncepcji wskazuje również reżyser. - To ludzie, których leczył mój dziadek, poprowadzili ten dokument - mówi Łukasz Karwowski. - Jedynym rozsądnym rozwiązaniem było podążać za tą historią.
Zdaniem publiczności obecnej na premierze i spotkaniu z twórcami, reżyserowi udało się uniknąć największej pułapki, jaka czyhała na niego przy realizacji filmu. - Nie popadł pan w tani sentymentalizm - mówił Marek Olszewski, wójt gminy Lubicz. - Choć to bardzo osobista opowieść, przekazał ją pan niezwykle obiektywnie.

Źródło: Magdalena Janowska, Film o naszym doktorze, Gazeta Pomorska z 3 lipca 2009 roku.

Recenzja: Hołd złożony doktorowi

2009-08-02T12:25:00.006+02:00

Łukasz Karwowski uniknął pułapki sentymentalizmu. Zrobił skromny i wzruszający dokument o swoim dziadku - niezwykłym lekarzu z Grębocina - pisze Alicja Cichocka w "Nowościach".

„Doktor” to trzydziestominutowy dokument o niezwykłym lekarzu Ottonie Karwowskim z podtoruńskiego Grębocina. Charyzmatyczny medyk stawiał trafne diagnozy w czasach, gdy metody leczenia były ograniczone. Przyszywał palce, leczył trudno gojące rany, a nawet... wskrzeszał do życia. W czwartek w Baju Pomorskim w ramach festiwalu filmowego Tofifest publiczność zobaczyła film po raz pierwszy. Pogłoski o tym, że na premierę przybędzie cały Grębocin wcale nie były przesadzone. Przyszły tłumy ludzi. Widzowie mogli zobaczyć siebie na ekranie. Łzy wzruszenia i gromkie brawa - tak zareagowali pierwsi widzowie.
Reżyser Łukasz Karwowski podjął się niezwykle trudnego zadania. Niedokumetnalista zdecydował się nakręcić dokument, w dodatku o swoim dziadku. Poprzeczkę została ustawiona bardzo wysoko. Z jakim efektem?
„Doktor” to solidnie zrobiony, skromny, niezwykle zabawny i jednocześnie wzruszający film. Karwowski, jak sam mówił na popremierowym spotkaniu, po prostu podążał za historiami ludzi, którym właściwie nie trzeba było zadawać pytań. Na hasło „doktor z Grębocina” sami się otwierali. Dzięki temu udało się przelać na ekran pokłady emocji świadków. Ale w takich proporcjach, które nie pozwoliły zrobić z obrazu ckliwej laurki.
To czego nie sposób było pokazać na zdjęciach, z offu dopowiada sam reżyser. Obraz wzbogacają zdjęcia archiwalne, których użyczyli dla potrzeb tego obrazu świadkowie. Prawdziwą gratką dla widzów są jednak unikatowe fragmenty Polskiej Kroniki Filmowej z udziałem doktora Karwowskiego. Mocną stroną dokumentu jest znakomita muzyka autorstwa Piotra Komorowskiego.
W filmie zabrakło jednak jednego - choćby próby zdemitologizowania postaci doktora Ottona Karwowskiego. Na ekranie widzimy cudotwórcę (lekarz przywrócił do życia kobietę uznaną za zmarłą), pioniera (był prawdopodobnie pierwszym lekarzem, który przyszył odcięty palec), niemal „świeckiego świętego”, jak trafnie określił podczas spotkania po projekcji prowadzący je Jarek Jaworski, współorganizator Tofifestu.
Reżyser miał niezwykłą okazję ustami swoich bliskich powiedzieć nieco więcej o doktorze Ottonie. Jakim był mężem? Ojcem? Dziadkiem? Czy i jaką cenę płacił on i jego rodzina za tytaniczną pracę, jaką wykonywał? Tej próby odczarowania postaci zabrakło. Ale to wielkie pole do popisu przy produkcji filmu fabularnego o lekarzu z Grębocina, który ma powstać w niedalekiej przyszłości.

Źródło: Alicja Cichocka, Hołd złożony doktorowi, Nowości z 3 lipca 2009 roku.

Premiera II

2009-07-14T18:08:00.005+02:00

Druga część fotografii z pokazu filmu "Doktor". Fot. Jacek Smarz Wkrótce jeszcze więcej zdjęć. O tym jak podczas premiery wspominali doktora Karwowskiego jego pacjenci i znajomi można dowiedzieć się z materiału Moniki Kaczyńskiej (Radio Gra).

Premiera I

2009-07-14T17:51:00.007+02:00

Pierwsza część relacji fotograficznej z premiery filmu dokumentalnego "Doktor" w Baju Pomorskim. Fot. Wojtek Szabelski / freepress.pl Materiał o dokumencie można było obejrzeć w głównym wydaniu "Zbliżeń" TVP Bydgoszcz.

Dr Karwowski wrócił

2009-07-02T11:35:00.006+02:00

Wielki plakat na drzwiach Baja Pomorskiego zachęcał wczoraj do wzięcia udziału w premierze. Sprzedano wszystkie bilety.

Film wyreżyserował Łukasz Karwowski, wnuk Ottona Karwowskiego. Kiedy przed rokiem na łamach "Nowości" wspomniał o swoim dziadku do redakcji zaczęli masowo zgłaszać się pacjenci, przyjaciele i znajomi doktora. Każdy chciał podzielić się swoimi historiami sprzed lat. W związku z ogromnym zainteresowaniem, kilkanaście dni później ruszyły pierwsze zdjęcie do filmu.
- U dziadków spędzałem całe wakacje. Kiedy myślę o moim dzieciństwie, to 80 proc. moich wspomnień wiąże się z domem Ottona - mówi reżyser. - Doskonale pamiętam samochód dziadka i to, że zawsze z tyłu woził chleb. Ten zapach świeżego pieczywa zawsze czuć było w całym wozie. Pamiętam go jako niezwykle ciepłego człowieka. Nie pamiętam, aby kiedykolwiek był zdenerwowany.
Zdjęcia do filmu "Doktor" trwały ponad rok. Twórcy dokumentu z kamerą odwiedzili dziesiątki osób, które dzieliły się swoimi wspomnieniami o doktorze. "Nowości" były przy każdej z tych rozmów. Co było najtrudniejsze w dalszym etapie pracy nad filmem?
- Wszystkie nakręcone rozmowy posiadały ogromny ładunek emocjonalny. Najtrudniejsze było wyciągnięcie z nich krótkich, kilkusekundowych, które nadawałyby się do wykorzystania - wspomina Przemysław Lisak, który montował "Doktora".
To zaskakujące, że po 30 latach wspomnienia osób, które opowiadały o doktorze Ottonie Karwowskim, były na tyle silne, że potrafili wzruszyć się przed kamerą. Niestety nie wszystkim osobom, które pojawiły się w filmie dane było zobaczyć wczoraj siebie na ekranie. Kilku z nich zmarło zanim dokument został ukończony. Premiera filmu była jednym z największych wydarzeń tegorocznego Tofifestu. Co będzie dalej?
- Dokument oraz wszystkie materiały, które zebrano podczas pracy znajdą rozwinięci w filmie fabularnym - mówi Łukasz Karwowski, który na swoim koncie ma takie produkcje jak "Listopad", "Południe-Północ", czy "Mała wielka miłość". - Liczę również na to, że dzięki dokumentowi uda się dotrzeć do osób, które znały Ottona, a z którymi do tej pory nie mieliśmy okazji się spotkać.

Źródło: Dr Karwowski wrócił, Nowości z 2 lipca 2009 roku.

Fot. Jacek Smarz - Łukasz Karwowski na 5 minut przed premierą.
Fot. Adam Zakrzewski - poranne przygotowania do projekcji (Przemysław Lisak, Łukasz Karwowski, Tomasz Bielicki).

Warto wiedzieć
Wkrótce na naszym blogu zamieścimy więcej fotografii z premiery "Doktora". Przypomnijmy, że odbyła się w środę w ramach Międzynarodowego Festiwalu "Tofifest".

Jest już plakat

2009-06-30T16:57:00.012+02:00

Tak wygląda plakat reklamujący nasz dokument, który zawiśnie przed Bajem Pomorskim. Krótką zapowiedź jutrzejszej premiery "Doktora" można było usłyszeć dziś w raporcie Radia Gra o godz. 11. Przypominamy, że jutro na antenie tej samej rozgłośni od godz. 10 do 11 o kulisach powstawania filmu będą opowiadali: Łukasz Karwowski, Przemysław Lisak i Tomasz Bielicki.

Otton w Radiu Gra

2009-06-29T23:52:00.002+02:00

Premiera dokumentu w środę w Baju Pomorskim o godz. 20.45. Nieco wcześniej, bo już od godz. 10 do 11, w Radiu Gra o kulisach powstania dokumentu będą opowiadali jego twórcy. Będzie to również pierwsza okazja, aby usłyszeć muzykę do filmu, którą skomponował Piotr Komorowski. Zapraszamy do słuchania!

Doktor powróci na ekranie

2009-06-23T23:22:00.005+02:00

Zaczęło się od jednego zdania w wywiadzie dla "Nowości". Później wszystko zaczęło nabierać coraz większego tempa.

Przez ponad 35 lat był kierownikiem Ośrodka Zdrowia w Grębocinie. Charyzmatyczny lekarz, który stawiał trafne diagnozy w czasach, gdy metody leczenia były ograniczone. Przyszywał palce, leczył trudno gojące rany, a nawet... wskrzeszał do życia. A wszystko z charakterystycznym dla siebie poczuciem humoru, z którego znali go wszyscy w okolicy. Kiedy doktor Otton Karwowski umarł w 1980 roku, żegnały go tłumy.
- To była prawdziwa manifestacja - powie prawie 30 lat później Janina Wiśniewska, sąsiadka doktora wspominając jego pogrzeb. Podobnie jak kilkadziesiąt innych osób podzieliła się przed kamerą swoimi wspomnieniami o doktorze. Co zaskakujące nikogo nie trzeba było do tego namawiać. Wystarczyło jedno zdanie reżysera Łukasza Karwowskiego, który wyjawił w "Nowościach", że zamierza nakręcić film o swoim dziadku.
W dniu publikacji wywiadu z reżyserem, w naszej redakcji rozdzwoniły się telefony. Dzwonili pacjenci, znajomi, przyjaciele doktora z opowieściami dotyczącymi jego życia i pracy w Grębocinie. Łukasz Karwowski postanowił od razu przystąpić do pracy. Zdjęcie ruszyły w kwietniu 2008 roku. Rozpoczęła się mozolna praca: zdobywanie dokumentacji, gromadzenia zdjęć, wywiady przed kamerą.
W filmie będzie można obejrzeć również żywego doktora Karwowskiego, albowiem wykorzystano m.in. fragmenty Polskiej Kroniki Filmowej z jego udziałem. - Dzisiejsi lekarze nie mogą się z nim równać. Potrafią tylko zapytać, "Co pani dolega?". On pytał - "Jak układa się Pani życie?". O wszystkim można było z nim porozmawiać - wspominała na naszych łamach jedna z jego pacjentek.
Dokument pt. "Doktor" będzie miał swoją premierę zgodnie z zapowiedzią podczas tegorocznej edycji "Tofifestu". Będzie go można obejrzeć w środę, 1 lipca w Teatrze Baj Pomorski. Początek godz. 20.45.

Źródło: Doktor już niebawem powróci na ekranie, Nowości z 24 czerwca 2009 roku.

Premiera 1 lipca !

2009-06-22T22:02:00.012+02:00

Znamy już dokładną datę premiery naszego filmu dokumentalnego. Pierwszy pokaz odbędzie się w ramach Festiwalu „Tofifest” dokładnie 1 lipca (środa) w Teatrze Baj Pomorski. Początek o godz. 20.45. Po pokazie zaplanowano spotkanie z reżyserem dokumentu - Łukaszem Karwowskim, wnukiem Ottona Karwowskiego. Zapraszamy!

Tytuł filmu: „Doktor”

Reżyseria: Łukasz Karwowski
Współpraca artystyczna: Tomasz Bielicki
Montaż: Marcin Konarzewski PSM i Przemysław Lisak
Muzyka: Piotr Komorowski

Warto wiedzieć
- Dokument będzie miał swoje rozwinięcie w filmie fabularnym.
- Produkcję filmu wspierają Władze Miasta Torunia, Władze Gminy Lubicz oraz Toruńskie Zakłady Materiałów Opatrunkowych.

Kontakt, dodatkowe informacje dotyczące filmu:
tel. (0-56) 611 81 07.

Zbliża się premiera

2009-06-07T22:00:00.007+02:00

W dziale "Informacje dla mediów" (na pasku po lewej stronie) do ściągnięcia jest już uaktualniony presspack dotyczący filmu. Zawiera podstawowe informacje, a także kilkanaście fotografii w wysokiej rozdzielczości. Zachęcamy do korzystania.
Premiera filmu bez zmian - podczas tegorocznej edycji "Toffestu". Trwają rozmowy dotyczące ustalenia konkretnej daty. Wiadomo, że film zostanie pokazany w ramach prezentacji dokonań twórców z regionu. Więcej informacji na ten temat już wkrótce na naszym blogu.
Miło nam również zakomunikować, że prace nad filmem wsparły władze Torunia. Dziękujemy.

Kronika filmowa

2009-05-09T19:37:00.002+02:00

Kilka kadrów z Polskiej Kroniki Filmowej. Kilkuminutowy materiał powstawał w Grębocinie przez 10 dni. Opowiada o jednym dniu z życia doktora. Fragmenty zostaną wykorzystane w naszym dokumencie.

Z kamerą w archiwum

2009-04-24T19:33:00.006+02:00

Dziś dzięki uprzejmości Archiwum Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, na którym doktor Karwowski prowadził zajęcia z anatomii, mogliśmy przejrzeć jego teczkę. Kwestionariusz osobowy, odpisy dokumentów, zaświadczenia o poprzednim zatrudnieniu, przebieg pracy na uczelni itp. Część z materiałów zostanie wykorzystana w filmie.

Żywy bohater i świat z tamtych lat

2009-04-09T09:54:00.006+02:00

- W niedzielę minie rok od momentu, kiedy zaczęły się zdjęcia do dokumentu o doktorze Ottonie Karwowskim. Jak idzie praca?
- Zakończyliśmy już okres zdjęciowy. Przy normalnym filmie fabularnym ekipa pracuje w systemie ciągłym przez 2-3 miesiące. Przy dokumencie tylko wtedy, kiedy rozmówcy są gotowi, aby się spotkać. Pracowaliśmy z przerwami. Materiał jest już uporządkowany i wyselekcjonowany. Mam nawet film archiwalny, który będziemy teraz skanować w najwyższej rozdzielczości dostępnej dla filmu. To autentyczna kronika filmowa na taśmie 35 mm.
- Czyli widzowie będą mogli zobaczyć na ekranie żywego doktora Karwowskiego?
- Jak najbardziej. Żywy bohater i świat z tamtych lat. Materiał jest czarno-biały z fakturą starego filmu. Chciałbym zresztą, aby cały film był czarno-biały. Ostatnio zastanawiałem się nad tytułem. Najprostszym i najlepszym byłby „Otton”. Z drugiej strony to niemieckie imię i nie chcę, aby miało to jakiś wpływ na odbiór filmu.
- W Warszawie rozpoczął się już montaż, ale przed Panem wciąż te najtrudniejsze rozmowy: z bratem Ottona i jego synami, w tym z własnym ojcem. One również mają się znaleźć w filmie?
- Tak. Zależało mi jednak, aby porozmawiać z nimi dopiero po przejrzeniu wszystkich materiałów i wysłuchaniu opowieści jego przyjaciół, znajomych i pacjentów. Rozmowy z rodziną planuję przeprowadzić w najbliższych dniach. Sam jestem bardzo ciekawy, jak to się wszystko ułoży. Brat Ottona jest już dość starszym panem. Z kolei synowie Ottona są w kwiecie wieku, mają doskonałą pamięć i wiedzę.
- Premiera dokumentu planowana jest na tegorocznym festiwalu „Tofifest”. Czy będzie szansa, aby później obejrzeć ten film na małym ekranie?
- Jesteśmy już po wstępnych ustaleniach i umowach w tej sprawie. Film zostanie wyemitowany w telewizji, mimo że jest to niezwykle lokalny projekt. Ja jestem z Torunia, w zasadzie Otton też... Właściwie nad tym dokumentem pracują wyłącznie osoby związane z Toruniem. Ogromnie cieszę się, że jego premiera będzie miała miejsce właśnie podczas „Tofifestu”.
- Dokument miał być tylko wstępem do filmu fabularnego. Co się dzieje z tym pomysłem?
- Wciąż o tym myślę. To ma być film o moich wspomnieniach i dzieciństwie, w którym Otton był niesamowitą postacią. Mam mnóstwo pomysłów, ale na razie wszystkie w głowie. Trzeba wybrać jakiś fragment z jego życia, który nadawałby się na film fabularny. Na razie skupiłem się na dokumencie. Nasze prace można śledzić na blogu www.ottonkarwowski.blogspot.com. Można tam znaleźć wszystkie informacje dotyczące produkcji, zdjęcia z planu... Taka forma promocji doskonale się sprawdza.

Źródło: Tomasz Bielicki, Żywy bohater i świat z tamtych lat, Nowości z 9 kwietnia 2009.

Prace trwają

2009-04-08T20:35:00.004+02:00

Około 40 minut. Tyle właśnie będzie trwał dokument o Ottonie Karwowskim. Oprócz wypowiedzi znajomych, przyjaciół i pacjentów doktora, w filmie znajdą się również fragmenty kroniki filmowej oraz inne materiały archiwalne. Całość zostanie zaprezentowana w konwencji czarno-białej. O doktorze Karwowskim na ekranie będą również opowiadać jego najbliżsi: brat oraz synowie. Więcej informacji w jutrzejszym wydaniu „Nowości”.

Montaż wciąż trwa

2009-03-27T17:09:00.003+01:00

Trwa montaż filmu w Warszawie. Idzie powoli, ale wciąż do przodu. Planowana premiera bez zmian. Dokument o doktorze Karwowskim jako pierwsi obejrzą widzowie tegorocznej edycji "Tofifestu".

Premiera podczas wakacji

2009-02-17T10:30:00.005+01:00

Tegoroczna edycja Międzynarodowego Festiwalu Filmowego "Tofifest" odbędzie się między 26 czerwca a 3 lipca 2009. Jednym z wydarzeń będzie premiera dokumentu Łukasza Karwowskiego o doktorze Ottonie Karwowskim, lekarzu z Grębocina. Przypomnijmy, że toruński filmowiec w 2007 roku był laureatem festiwalowego "Flisaka" przyznawanego najlepszemu twórcy wywodzącemu się z Pomorza i Kujaw.
Wkrótce na naszym blogu kolejne informacje dotyczące postępów w pracy nad filmem.

Fot. Materiały festiwalowe

Internauci piszą

2009-01-20T19:08:00.002+01:00

Wracamy po krótkiej przerwie i publikujemy najciekawsze komentarze jakie pojawiły się pod tekstami na naszym blogu. Zachęcamy do zamieszczania kolejnych wpisów i dzielenia się swoimi wspomnieniami o doktorze.

„ Był początek 1979 roku. Zima stulecia. Śniegu po dwa metry, zaspy takie, że pieszo strach iść.. No i zachorował syn. Dostał silnej biegunki, jest bladziutki, odwodniony. Ja w szoku, co tu robić. Teść Stanisław Różycki, nie namyślając się długo, zapala ciągnik i jedzie po Doktora Karwowskiego. Po polach to wyszło więcej niż 2 km. Jakimś cudem dojechał i razem z lekarzem wracali do nas. Jechało się gorzej, bo pod górę. W pewnym momencie ciągnik wpadł w zaspy. Dalej poszli więc pieszo. Doktor troszkę mnie zganił za zbyt późne wezwanie pomocy. Po dokładnym zbadaniu wypisał lek własnej receptury (eliksir życia) i kazał lekarstwo jak najszybciej podać małemu. Pieszo po tych śniegach do autobusu, potem do apteki, zajęło kilka godzin, ale gdy lek został już podany szybko zaczął działać i o północy nastąpiła poprawa. 3 dni trwała kuracja. Marcin wyzdrowiał. Doktor nie wziął pieniędzy za wizytę. Teść uporczywie wciskał mu parę złotych do kieszeni, ale się nie udało. Dzisiaj Marcin ma 30 lat i sam już wychowuje swojego 2 miesięcznego synka Mikołaja. Dzisiaj wiem, że gdybyśmy się spóźnili wówczas o jeden dzień tego komentarza by nie było. (…)”
- Elżbieta i Roman Różyccy, wpis z 19 kwietnia 2008

„Swoje wspomnienia o dr Karwowskim opieram na wspomnieniach mojego ojca Franciszka Lampkowskiego, wieloletniego przyjaciela doktora. (…) Jednym z nieznanych uzdolnień pana doktora były zdolności manualne (majsterkowanie), które z uwagi na brak czasu jak również zmęczenie wykorzystywał bardzo rzadko, ale z bardzo dobrym skutkiem.
W okresie 1945-1980 mieszkańcy Grębocina i okolic nie dzwonili wzywając karetkę pogotowia do chorego, lecz o pomoc zgłaszali się do naszego Doktora o każdej porze dnia i nocy. Łatwo to sprawdzić, gdyż po roku 1980 pracownicy pogotowia ratunkowego w Toruniu stwierdzili, że wskaźnik wyjazdów karetek do Grębocina i okolic wzrósł kilkakrotnie.
W czasie swojej wieloletniej pracy p. Doktor miał wiele propozycji awansu i przejścia do placówek medycznych w Toruniu i Warszawie. Jego wyjątkowa skromność i asymilicja z mieszkańcami nie pozwoliły mu jednak na opuszczenie swoich pacjentów. (…)”
- Grzegorz Lampkowski, wpis z 26 kwietnia 2008

„Moja babcia Emilia Rosenau, mieszkanka Grębocina, dzięki Panu Doktorowi Ottonowi Karwowskiemu cudem uniknęła śmierci i pochowania za życia. Około roku 1960, kiedy miała ok. 50 lat zasłabła. Dzieci wezwały pogotowie i Pana Doktora. Pogotowie było odrobinę wcześniej i stwierdziło zgon. Wyciągnięto Babci Emilii poduszkę spod głowy. Na to wszedł Pan Doktor Otton, wykonał zastrzyk i nakazał zabrać Babcię do szpitala. Babcia ocknęła się w drodze do szpitala i następnego dnia wróciła do domu do dzieci. (…)”
- Beata Rosenau-Koprowska, wpis z 18 lipiec 2008

„Wielka szkoda, że obecny lekarz który jest w Grębocinie nie przypomina doktora Karwowskiego. Niestety teraz społecznicy są rzadkością.
- Anonimowy, wpis z 23 październik 2008

„Otton był dobrym człowiekiem i lekarzem, ale jak każdy miał swoje grzeszki, o których teraz nie wypada mówić.”
- Anonimowy, wpis z 21 grudnia 2008

„Oj miał. Gdy przychodzili z Panią Haliną do kościoła na nabożeństwo w niedzielę lub dzień powszedni, a chodzili bardzo częstą, stawał w kruchcie, a latem na schodach lub na dworze. Przy jego autorytecie powodowało to, że młodzież, a także mężczyźni też w czasie mszy wystawali na dworze. Gawędzili i palili papierosy zamiast uczestniczyć w mszy, co zrobiło się złym obyczajem w Grębocinie.”
- Anonimowy, wpis z 21 grudnia 2008

Zasłużony lekarz i społecznik

2008-12-28T17:07:00.007+01:00

Poniżej publikujemy oryginalny tekst artykułu o doktorze Ottonie Karwowskim, który ukazał się w czerwcu 1977 roku w "Nowościach". Cytat z tego tekstu pojawił się w naszym poprzednim wpisie pt. "Szukamy zdjęć domu doktora". Zachęcamy do zamieszczania komentarzy oraz do dzielenia się swoimi wspomnieniami o dr Karwowskim.

Pierwszą pacjentką u doktora jest dziś starsza niewiasta, pani K.Przyszła w sprawie swego męża, którego dolegliwości dobrze są doktorowi znane. Przecież od 30 lat leczą się tu oboje. Chodzi tym razem o tabletki przeciw bólom głowy i na sen. Kobiecina jeszcze nieraz tu przyjdzie; przy okazji wyżalić się, porozmawiać. Następną wchodzącą do gabinetu osobą jest młoda niewiasta. Trzyma się za prawy bok, twarz ma skrzywioną z bólu. Po zbadaniu okazuje się, że to zapalenie woreczka
żółciowego. No cóż, zjadło się coś niestrawnego. Leki złagodzą ból, a po ataku być może trzeba będzie przeprowadzić gruntowniejsze badania.
Przed gabinetem lekarskim doktora Ottona Karwowskiego w wiejskim Ośrodku Zdrowia w Grębocinie jak co dzień komplet pacjentów. Ściągają tu z bliższych i dalszych okolic. Obowiązuje co prawda rejonizacja, lecz doktor znany jest z tego, że nikomu nie odmówi pomocy. Panie z rejestracji czasem są w kłopocie: „Pan (pani) z Krobii, Dobrzejewic? To nie ten rejon, ale... proszę zaczekać!" Doktor postawił sprawę stanowczo: nikomu zgłaszającemu się nie wolno odmówić pomocy. I panie z rejestracji musiały się dostosować. Zresztą nawet bez sprzeciwu i dyskusji. Same, jako mieszkanki Grębocina, są w jakimś stopniu wychowankami doktorostwa Karwowskich. Czemu doktorostwa? Żona doktora, pani Halina Karwowska przyjmuje w gabinecie obok, jest lekarzem pediatrą. Od 32 lat pracują razem w Grębocinie, znają tu każdego mieszkańca i każdy ich zna. Doktor z połową wsi jest po imieniu. 70 małym grebocinianbm był ojcem chrzestnym!
Grębociński lekarz z jeszcze jednej zalety jest znany w swoim środowisku. Nie liczy godzin pracy. U niego drzwi w ośrodku zdrowia zamykają się dopiero wtedy, gdy ostatni pacjent (zarejestrowany, czy nie) opuści pomieszczenie. Gotowość niesienia pomocy w każdej chwili, to prawie wrodzona cecha doktora Ottona K. Wspomina czasy powojenne, gdy, wraz z żona przybyli tu z Wilna (są absolwentami Uniwersytetu im. St. Batorego).
Pracowało się wówczas prawie więcej niż dobę. Środkiem lokomocji był rower, furmanka. Czasem przyszło nocować na furmance. Doktorostwo obsługiwali wówczas teren od Świerczynek do Osieka. Potem zadomowili się w Grębocinie. — Dziewiętnastego czerwca br. minęły 32 lata jak przyjęliśmy pierwszego pacjenta — mówi. Hucznie obchodzono na wsi srebrny jubileusz ich pracy. Wówczas doktor chociaż abstynent, musiał odstąpić od swych zasad. Tylu mieszkańców przyszło złożyć gratulacje, że bez poczęstunku ani rusz...
Rozmowa z doktorem to jedna wielka przyjemność Sypie anegdotą, dowcipem. Mówi np., że stworzył nową grupę społeczną: chłopo-lekarza. A tak, bo ziemi kawałek też posiada, i krówkę w zagrodzie. Co prawda dobra te bardziej wynikają z potrzeby obcowania z żywą przyrodą, niż chęci czerpania z nich korzyści. Świadczą o tym chociażby indyki, które gdy giną to... ze starości; psów jest cała czereda, były w domostwie oswojone wiewiórki, jeże, nawet nietoperz. To umiłowanie zwierząt wynika z uprawianej profesji. Każdy lekarz z krwi i kości jest również przyrodnikiem.
Pisząc o doktorze Karwowskim nie sposób pominąć jego małżonki,również zasłużonej w Grębocinie lekarki. Doktor ujmuje rzecz obrazowo: żona moja to jest właściwie ta oś, wokół której toczy się moje życie i praca zawodowa. Sukces nasz jest wspólny. Co mnie najbardziej usatysfakcjonowało ostatnio, to odznaczenie małżonki Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, przyznanym na Dzień Pracownika Służby Zdrowia.
Doktor Otton K. jest znanym w swoim środowisku społecznikiem. Nie ma prawie żadnej większej imprezy bez jego udziału. Nawet tytuł „Zasłużonego Strażaka" mu przyznano. Był radnym PRN, przewodniczącym Powiatowej Komisji Zdrowia, kilka lat pracował w Zarządzie Związku Zawodowego Pracowników Służby Zdrowia. Duże zasługi posiada na polu popularyzowania oświaty zdrowotnej. Jako zasłużony prelegent Towarzystwa Wiedzy Powszechnej, posiada Złotą Odznakę tego stowarzyszenia. Oprócz tematów ściśle medycznych, wygłasza też odczyty na temat ochrony środowiska, a zdarzyło się raz nawet — ku dezaprobacie żony — miał wśród gospodyń wiejskich pogadankę o zasadach racjonalnego prania bielizny. Co właściwie śmieszne nie jest, bo przecież z higieną pozostaje w ścisłym związku.
Początki kariery lekarskiej doktora zapowiadały się nieco inaczej. Był asystentem na uniwersytecie i wróżono mu karierę naukową. Wojna przerwała te zamierzenia. Coś jednak zostało z dawnej pasji. Przez wiele lat dr Otton Karwowski wykładał w Szkole Felczerskiej w Toruniu anatomię człowieka. Mieli też przyjemność uczestniczenia w jego wykładach studenci biologii na UMK. Obecnie, po 40 latach pracy w zawodzie, wystarczy zajęcia w macierzystym ośrodku zdrowia. Jest jednak jeden powód do zmartwienia. Dawniej miał doktor 3 tyś. pacjentów z Grębocina i okolic. Teraz, po nowej rejonizacji, przydzielono dodatkowo Gronowo i okolice (2,5 tyś. pacjentów), wraz z kompleksem szkół tam istniejących.
— Martwię się. że nie mogą należycie zapewnić opieki tak dużej rzeszy pacjentów — mówi. A rzecież trafiają tu również przyjezdni pracujący przy budowie "Elany" i Rubinkowa. Rozwiązanie problemu jest proste. Proponowałem od Lubicza odłączyć Młyniec i wraz z Gronowem utworzyć samodzielny rejon. Pacjentów i pracy dla samodzielnej placówki będzie aż nadto.
Marzył kiedyś doktor, że mając troje dzieci będzie mógł jednemu z nich „przekazać słuchawkę", najlepiej tu, w Grębocinie. Marzenia spełniły się połowicznie. Najmłodszy syn poszedł w ślady ojca, został lekarzem, lecz pociągnęła go klinika. Najstarszy syn jest docentem fizyki na UMK, córka ukończyła biologię. Dzieci z Grębocinem są mocno związane, córka wyszła za mąż za syna miejscowego rolnika, najstarszy też wziął żonę niedaleko stąd.
Związki doktora z Grębocinem są tak głębokie, że niektórzy pacjenci wchodząc do ośrodka pytają: Czy jest dr Grębocki? — To nasz doktor — twierdza pacjenci z Koła ZBoWiD w Lubiczu, w którym grębociński lekarz jest przewodniczącym komisji weryfikacyjnej i spraw zdrowotnych. Dr Karwowski należy do tych ludzi, którzy potrafią dać z siebie więcej niż to nakazuje obowiązek. Od 30 lat prowadzi społecznie ambulatorium w Zakładach Ceramiki Budowlanej w Grębocinie,
Obraz dokonań i osiągnieć nie byłby pełny, gdyby nie wymienić odznaczeń, które posiada: Medalu Zwycięstwa i Wolności, oraz "Za zasług dla obronności kraju". Odznaki 1000-lecia. Medalu 30-lecia. Krzyża Kawalerskiego Orderu Odrodzenia Polski. Dr O. Karwowski jest członkiem PZPR. Wpisanie do Księgi Zasłużonych woj. toruńskiego jest jeszcze jednym uhonorowaniem sukcesów, pracowite drogi życiowej.

Źródło: Danuta Ciesielska, Zasłużony lekarz i społecznik, Nowości z 8 czerwca 1977 roku.

Szukamy zdjęć domu doktora

2008-12-20T13:53:00.005+01:00

Dziesiątki osób, nieraz ze łzami w oczach, wraca do swoich wspomnień. Po drugiej strony kamery reżyser, który kręci dokument o swoim dziadku.

Łukasz Karwowski jest toruńskim filmowcem, który na swoim koncie ma takie produkcje kinowe jak „Mała wielka Miłość”, czy „Południe-Północ”. Teraz pracuje nad dokumentem i to niezwykle osobistym. Kręci film o swoim dziadku - doktorze Ottonie Karwowskim, który przez 35 lat był kierownikiem wiejskiego ośrodka zdrowia w Grębocinie.
„Nowości” od początku towarzyszą reżyserowi podczas pracy nad tym dokumentem. O tym, że dr Karwowski był postacią szczególną, świadczy chociażby liczba osób, które skontaktowały się z naszą redakcją po opublikowaniu w kwietniu 2008 roku pierwszego materiału na temat przygotowań do filmu. Telefon dzwonił bez przerwy.
Otton Karwowski obejmował swoim działaniem 41 wsi należących do gmin: Lubicz, Obrowo, Łubianka i Łysomice. Poniemiecki dom, w którym zamieszkał po wyprowadzce rodziny Lietmannów, trudno jest zapomnieć. Hodował tam wiele zwierząt, łącznie z udomowionym krukiem. Jego wielką pozazawodową pasją były znaczki pocztowe.
31 lat temu doktora Karwowskiego odwiedziła w Grębocinie nasza koleżanka, red. Danuta Ciesielska. „W wiejskim ośrodku jak co dzień komplet pacjentów. Obowiązuje co prawda rejonizacja, ale doktor znany jest z tego, że nikomu nie odmówi pomocy. (...) z połową wsi jest po imieniu. 70 małym grębocinianom był ojcem chrzestnym. (...) Rozmowa z doktorem to wielka przyjemność. Sypie anegdotą, dowcipem.”
Właśnie taki pogodny portret lekarza najczęściej przewija się we wspomnieniach osób, które opowiadają o nim przed kamerą. W zebranym materiale nie brakuje również dramatycznych historii jak chociażby ta, w której doktor Karwowski uratował matkę Jana Rosenau. Kobieta wróciła do zdrowia, po tym jak lekarz z pogotowia ratunkowego... stwierdził już jej zgon.
- Mamy nagrane bardzo wiele wywiadów. Zbliżamy się do końca tych rozmów. Chyba, że nagle pojawią się jakieś nowe osoby, które mają coś ciekawego do powiedzenia o Ottonie - stwierdził Łukasz Karwowski w jednym z wywiadów. - Mamy również sporo materiałów archiwalnych, zdjęć, negatywów, jest kronika filmowa... Skończył się już etap ich zbierania, a zaczyna etap montażu.
W pracy nad filmem pomagają nasi Czytelnicy. Dzięki pomocy Grzegorza Lampkowskiego udało się już dotrzeć od archiwalnych zdjęć Grębocina z przełomu lat 50. i 60. Nadal jednak reżyser poszukuje fotografii domu swojego dziadka. To właśnie w nim Otton Karwowski przyjmował pacjentów, leczył, przyszywał palce, wyrywał zęby i ratował życie. Być może któryś z Czytelników ma takie zdjęcia w swoich archiwach?

Źródło: Tomasz Bielicki, Szukamy zdjęć domu doktora, Nowości z 20 grudnia 2008 roku

W obiektywie aparatu

2008-11-30T22:45:00.010+01:00

Zdjęcia z naszej ostatniej podróży z kamerą. Jan Rosenau opowiadał nam o swoich wspomnieniach dotyczących doktora. Fotografie zamieszczamy dzięki uprzejmości Marcina Łaukajtysa.

Napisali o nas

2008-11-20T10:06:00.013+01:00

Bezpłatny tygodnik Teraz Toruń napisał dziś o naszym dokumencie. Żaneta Lipińska, która jest autorką artykułu towarzyszyła nam podczas wizyty u Jana Rosenau. Pan Jan opowiadał jak to doktor Karwowski uratował jego matkę od śmierci. Oprócz tego na Gra.pl można przeczytać wywiad z reżyserem dokumentu, który znalazł się również w dzisiejszym wydaniu Gazety Pomorskiej. Więcej rozmów z Łukaszem Karwowskim w naszej zakładce "Wywiady". Zapraszamy do lektury.

Reżyser odpowiada

2008-11-16T14:01:00.007+01:00

Na serwisie Cowtoruniu.pl ukazał się wywiad z Łukaszem Karwowskim pt. "Nie chodzi o laurkę". Reżyser opowiada w nim nieco o kulisach powstawania dokumentu. Zapraszamy do lektury.

* Zmianie uległ design naszej strony o filmie na MySpace. Warto tam zajrzeć, aby przekonać się, jak bardzo różni się od poprzedniego...

Rozmowy na finiszu

2008-11-15T21:56:00.009+01:00

Zbieranie materiałów do naszego filmu dokumentalnego powoli dobiega końca. Dziś z kamerą odwiedziliśmy: Janinę Kosińską, Jana Rosenau, Włodzimierza Dawidowskiego oraz Leokadię Makowską. Były to jedne z ostatnich rozmów jakie przeprowadziliśmy. Już wkrótce prace nad filmem wejdą w fazę montażu.

Pogrzeb

2008-11-04T18:42:00.005+01:00

Rok 1980. Pogrzeb Ottona Karwowskiego. Fotografie z archiwum Marii Krajewskiej (na zdjęciach niesie stetoskop doktora).

Napisali o nas

2008-10-22T16:11:00.005+02:00

Dziś w toruńskiej części Gazety Wyborczej ukazał się tekst Grzegorza Giedrysa na temat filmu o Ottonie Karwowskim.

Jesteśmy na MySpace

2008-10-13T16:35:00.004+02:00

Oprócz promocji w prasie, radiu i telewizji od początku mocno stawialiśmy na internet. Po kilku miesiącach od momentu kiedy wystartował nasz blog (pierwszy wpis pojawił się na nim 14 kwietnia tego roku) założyliśmy jeszcze konto filmu na serwisie MySpace. Na razie dostępna jest tylko wersja polska, ale już wkrótce pojawi się również angielska. Wchodząc na stronę www.myspace.com/ottonkarwowski można obejrzeć m.in. kilkanaście zdjęć, które nie były u nas jeszcze publikowane oraz odsłuchać reportażu z planu filmowego.

Wokół Torunia

2008-09-30T21:26:00.007+02:00

W ubiegłą niedzielę odwiedziliśmy z kamerą: Grzegorza Lampkowskiego z Grębocina (przyjaciela syna Ottona, który często bywał w domu u Karwowskich ), Apoloniusza Kuźniara z Pruskiej Łąki (trafna diagnoza dotycząca konfliktu serologicznego uratowała mu życia), Wojciecha Lisińskiego z Silna (doktor przyszył mu odrąbany siekierą palec prawej ręki) oraz Rafała Mrówczyńskiego z Ciechocinka (przyjaciela Karwowskiego).

Piszą o nas

2008-09-26T12:52:00.012+02:00

Na jednym z najpopularniejszych portali dotyczących filmu - Stopklatka.pl ukazał się bogato ilustrowany artykuł Artura Cichmińskiego pt. Twórca "Małej wielkiej miłości" realizuje film o swoim dziadku. Można w nim także przeczytać nad czym jeszcze pracuje reżyser Łukasz Karwowski. Ten sam artykuł przedrukowano również na portalu Alekino.pl

Z kolei Onet.pl zamieścił tekst pt. Wnuk kręci o swoim dziadku, człowieku-legendzie. Tekst ukazał się aż w dwóch działach: Wiadomości oraz Film. Zapraszamy do lektury.

Informacje dla mediów

2008-09-25T11:48:00.007+02:00

W najbliższą niedzielę (28.09.08) Łukasz Karwowski odwiedzi miejscowości wokół Torunia: Grębocin, Pruską Łąkę, Silno oraz Ciechocinek. Po raz kolejny zapuka z kamerą do drzwi osób, które były znajomymi lub pacjentami Ottona Karwowskiego. Przypominamy, że premiera filmu planowana jest na 2009 rok podczas festiwalu Tofifest.

* Na naszym blogu pojawiła się dodatkowa zakładka "Info dla mediów". Zawiera specjalny presspack (informacje dotyczące dokumentu oraz zdjęcie w lepszej rozdzielczości). Zapraszamy do korzystania.

Otton Karwowski - biografia, część druga

2008-09-07T00:20:00.009+02:00

Po zakończeniu wojny i repatriacji w V 1945 roku Otton Karwowski zamieszkał w Grębocinie pod Toruniem, gdzie od 19 VI roku pracował na stanowisku kierownika miejscowego Ośrodka Zdrowia, który sam zorganizował. Pełnił tę funkcję przez 35 1at. Jako lekarz obejmował swym działaniem 41 wsi należących wówczas do gmin: Lubicz, Obrowo, Łubianka i Łysomice. Chodził do chorych pieszo, jeździł m.in. rowerem, motocyklem. Przez pierwszych dwanaście 1at nie korzystał z urlopu. Kilka razy w miesiącu dojeżdżał do szpitala w Chełmży, gdzie był konsultantem. Jednocześnie sam się dokształcał. W tym okresie specjalizował się, uzyskując I stopień w zakresie chorób wewnętrznych. Był jednym z organizatorów służby zdrowia w powiecie toruńskim.
Od 1945 do 1956 roku i ponownie w latach 1961—1962 był wykładowcą anatomii prawidłowej na Wydziale Biologii i Nauki o Ziemi UMK, a w latach 1953—1958 wykładowcą anatomii w Liceum i Szkole Felczerskiej w Toruniu. W tym samym czasie pisał skrypt „Anatomia prawidłowa człowieka”. Skrypt ten widywany był po latach wśród studentów medycyny w Gdańsku.
Przez wiele 1at zbierał dane epidemiologiczne na terenie gminy Grębocin, tworząc z nich mapę zagrożeń środowiskowych. Wówczas jeszcze nikt nie interesował się takimi informacjami. Przez kilka 1at był wykładowcą TWP. Wygłaszał prelekcje na spotkaniach Uniwersytetu Powszechnego, zebraniach kół gospodyń wiejskich i strażackich. Przez kilkadziesiąt 1at działał w Związku Ochotniczych Straży Pożarnych, a przez 35 1at był członkiem honorowym Ochotniczej Straży Pożarnej w Grębocinie.
Działał także w ruchu związkowym, będąc w 1945-80 członkiem Związku Zawodowego Pracowników Służby Zdrowia, członkiem Rady Województwa i delegatem na Kongres tego Związku Był też członkiem i przewodniczącym Powiatowej Komisji Zdrowia oraz wieloletnim członkiem Oddziału Toruńskiego Polskiego Towarzystwa Lekarskiego. Od VII 1945 roku należał do PPR, a następnie do PZPR. Kilkakrotnie był członkiem Komitetu Gminnego i Gromadzkiego tej partii, wykładowcą szkolenia partyjnego. Kilka 1at był przewodniczącym Egzekutywy Wydz. Zawodowego Komitetu Pow. w Toruniu. Przez kilka kadencji był radnym Pow. i Gromadzkiej Rady Nar. Namawiany przez kolegów do powrotu na uczelnię lub do pracy w Gdańsku czy w Warszawie zawsze odmawiał.
Jego wielką pozazawodową pasją były znaczki pocztowe. Dzięki znaczkom miał wielu przyjaciół korespondencyjnych na wszystkich kontynentach. Karwowski odznaczony był: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Odznaką Zasłużonego Lekarza PRL, Medalem Trzydziestolecia, Odznaką Tysiąclecia Państwa Polskiego, Odznaką PCK, Srebrnym Medalem za Zasługi dla Pożarnictwa, Złotą Odznaką Popularyzowania Wiedzy, Odznaką Wzorowego Strażaka i Odznaką „Zasłużony dla Rozwoju Województwa Toruńskiego. Zmarł 22 IV 1980 roku. Został pochowany na cmentarzu w Grębocinie.

Źródło: Toruński Słownik Biograficzny, tom 5, Towarzystwo Miłośników Torunia, UMK.

Otton Karwowski - biografia, część pierwsza

2008-09-06T23:58:00.011+02:00

Urodził się 28 XII w Tobolsku na Syberii, w rodzinie sędziego Jerzego i Wiktorii z domu Kryska. Pradziadek Ottona, Stefan, w 1863 roku był uczestnikiem powstania styczniowego. Po jego upadku został zesłany na Syberię. Kiedy zakończył się okres zesłania, zdecydował się pozostać w Tobolsku. Jego wnuk Jerzy, ojciec Ottona, ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie w Kazaniu, następnie pracował jako prawnik na Syberii. Po rewolucji 1917 w Rosji, jako urzędnik carski, został aresztowany i wywieziony do Moskwy, gdzie skazano go na karę śmierci. W 1920 roku w ramach wymiany jeńców wziętych do niewoli w czasie wojny polsko-bolszewickiej, został zwolniony i zamieszkał wraz z rodziną w Nowogródku.
Ottona Karwowski uczęszczał do szkoły podstawowej i gimnazjum w Nowogródku, a maturę zdał w 1931 roku w Nieświeżu. Od 11 do 19 roku życia należał do ZHP. Po uzyskaniu świadectwa dojrzałości rozpoczął studia medyczne na Wydziale Lekarskim USB w Wilnie, gdzie w 1937 roku uzyskał absolutorium, a 9 V 1939 roku dyplom lekarza. W czasie studiów aktywnie uczestniczył w ruchu korporacyjnym (był członkiem korporacji Leonidania) i w pracach „Bratniaka".
W latach 1933-1937 pracował jako asystent Zakładu Anatomii Prawidłowej pod kierownictwem prof. Michała Reichera. Ponadto w 1937 roku był lekarzem zakładowym Bursy Szkół Zawodowych i Rzemieślniczych. W latach 1937-1938 odbył służbę wojskową w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego. Po napaści Niemiec na Polskę, w randze lekarza-porucznika kierował służbą lekarską w 74 pp., jako ordynator oddziału wewnętrznego Szpitala Polowego 903.
W bitwie pod Łomiankami 17 IX 1939 z narażeniem życia podczas bombardowań i ostrzału artyleryjskiego opatrywał rannych na polu walki. Po rozbiciu pułku, w którym służył w okolicy Baranowicz, trafił do niewoli bolszewickiej. Wielu pojmanych wraz z nim oficerów później zgi¬nęło w Katyniu. Karwowski zdołał uciec z niewoli. Dzięki dobrej znajomości języka białoruskiego udało mu się wymienić mundur wojskowy na ubranie białoruskiego chłopa i kontynuować ucieczkę. Do domu w Wilnie dotarł w stanie kompletnego wyczerpania. Nadal się ukrywał.
Po zajęciu Wilna przez Niemców nawiązał bliski kontakt z AK, w której szeregach był czynny do 1944 roku. Pracował w 1940 roku jako kierownik Domu Rekonwalescentów Czerwonego Krzyża w Wilnie. Następnie po ustanowieniu władzy radzieckiej został ordynatorem IV Miejskiego Szpitala Wewnętrznego w Wilnie, gdzie równocześnie był przewodniczącym Rady Zakładowej, członkiem zarządu Międzynarodowej Organizacji Pomocy Rewolucjonistom i ławnikiem Sądu Ludowego. W 1941 roku został kierownikiem Ośrodka Zdrowia w Butrymańcach, gdzie zastała go ponowna okupacja Litwy przez Niemców.
Ponieważ w tym czasie musiał się ukrywać, pracował jako robotnik budowlany w Statybie, potem jako kierownik laboratorium i wreszcie internista szpitala jenieckiego. W 1942 roku wyjechał na wieś i do 1945 roku był kierownikiem Ośrodka Zdrowia i Szpitala w Dziewieniszkach w powiecie wileńskim. Ukrywał tam prof. Michała Reichera. Obaj prowadzili tajne nauczanie młodzieży polskiej i litewskiej w zakresie szkoły średniej i studiów medycznych.

Źródło: Toruński Słownik Biograficzny, tom 5, Towarzystwo Miłośników Torunia, UMK.

Halina Karwowska

2008-09-03T23:50:00.004+02:00

Halina Janina Karwowska - z domu Ślinko, córką Włodzimierza, ur. 28 IV 1912 w Rydze. Lekarz pediatra, absolwentka Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. Wspólnie z mężem Ottonem Karwowskim stworzyła Ośrodek Zdrowia w Grębocinie i tak jak on była zaangażowana w leczeniu małych mieszkańców Grębocina. Zmarła 20 VI 2005. Miała trójkę dzieci: syna Jacka, prof. fizyki na UMK; córkę Małgorzatę, mikrobiologa na UMK, i syna Józefa, lekarza w Klinice Chorób Wewnętrznych w Bydgoszczy.

Źródło: Toruński Słownik Biograficzny, tom 5, Towarzystwo Miłośników Torunia, UMK.

Zdjęcia pochodzą z archiwum naszych Czytelników. Zostały zrobione podczas imprezy z okazji zakończenia pracy zawodowej doktor Karwowskiej 31 sierpnia 1987 roku.

Każdy może jeszcze coś dodać

2008-08-29T23:30:00.002+02:00

Pomagają jak mogą. Piszą maile, dzwonią, dzielą się swoimi wspomnieniami, z domowego archiwum wyciągają zapomniane fotografie.

- Przed Karwowskimi w ich domu mieszkała rodzina Leitmannów. Nie mieli żadnych dzieci - twierdzi Janina Wiśniewska, mieszkająca w sąsiedztwie pacjentka doktora. - Co się z nimi dalej stało? Nie wiem. Wyjechali zanim wprowadzili się Karwowscy.
Dalsze losy rodzinny Leitmanów to tylko jedna z zagadek, które stoją przed Łukaszem Karwowskim. Toruński reżyser kręci filmu dokumentalny o swoim dziadku – lekarzu z Grębocina. Do tej pory zapukał już z kamerą do kilkunastu drzwi. Wysłuchał wielu opowieści pacjentów i znajomych doktora. Każda z nich wniosła coś nowego. A to jeszcze nie koniec.
Nadal za pośrednictwem redakcji „Nowości” do reżysera zgłaszają się kolejne osoby. Piszą listy, przesyłają mailem zdjęcia. Irena Czerwińska swoje wspomnienia o doktorze zawarła na kilkunastu stronach. Przypomnijmy, że toruński filmowiec poszukuje nie tylko materiałów dokumentujących życie doktora, ale także mieszkańców Grębocina w latach 1945-1980.
Kim był Otton Karwowski? Skończył studia na Uniwersytecie Wileńskim. Po wybuchu wojny jego rodzina musiała uciekać przed Sowietami. Przenieśli się do Polski, gdzie razem z synem Jackiem trafili do Grębocina. Młody lekarz został kierownikiem wiejskiego ośrodka, w którym pracował wspólnie ze swoją żoną- Haliną.
Obszerną biografię Ottona Karwowskiego można odnaleźć w piątym tomie „Toruńskiego Słownika Biograficznego”. Kazimierz Przybyszewski, który dokładnie badał jego losy wspomina w niej m.in. o niezwykłej popularności skryptów doktora, które mimo upływu lat wciąż cieszyły się niesłabnącą popularnością wśród gdańskich studentów.
Premiera filmu dokumentalnego Łukasza Karwowskiego planowana jest w 2009 roku.

Źródło: Tomasz Bielicki, Każdy może jeszcze coś dodać, Nowości z 29 sierpnia 2008 roku.

Fot. Doktor Halina Karwowska wspólnie z mężem Ottonem Karwowskim podczas badań.

Czego szukamy?

2008-08-25T20:52:00.009+02:00

Praca na filmem o doktorze z Grębocinie trwa. Odwiedziliśmy m.in. Andrzeja Benetkiewiecza, kierowcę Ottona Karwowskiego na przełomie lat 60 i 70 oraz doktora Kazimierza Bryndala. Cały czas czekamy na sygnały od osób, które znały bohatera naszego filmu. Szukamy znajomych przyjaciół, pacjentów doktora Karwowskiego, a także materiałów zdjęciowych (również filmowych) dokumentujących nie tylko życie doktora, ale również mieszkańców Grębocina z lat 1945-1980.

Fotografie z planu

2008-08-05T19:09:00.010+02:00

Kolejna porcja zdjęć z planu filmu dokumentalnego Łukasza Karwowskiego. Reżyser kręci a Jan Stefański pokazuje samochód, którym woził doktora. Sąsiedzi Karwowskich: Jan i Janina Wiśniewscy. Na ostatniej fotografii Małgorzata Bobek ze zdjęciem piekarni swoich rodziców, która zaopatrywała Karwowskich.

* W związku ze wzrostem zainteresowania naszym blogiem (wczoraj liczba odwiedzin przekroczyła 500 osób) uruchomiliśmy subskrybcję postów i komentarzy. Wśród nowości na blogu - materiał Iwony Rzeszotek wyemitowany w Radiu PiK (patrz pasek obok).

Lek wspomagający - humor

2008-08-04T09:24:00.014+02:00

Po raz kolejny zapukaliśmy z kamerą do drzwi pacjentów i znajomych lekarza z Grębocina. Wszędzie witano nas z radością, bo pamięć o doktorze jest wciąż żywa.

Jan Stefański od 1946 do 1950 roku pracował u niego jako zawodowy kierowca. Samochód, którym jeździli był jak z filmów o przygodach Hansa Klossa. Wojskowy z kołem na masce.

- Inne wtedy były czasy. Pracowało się 24 godziny na dobę – wspomina. – Z doktorem i jego żoną jeździłem nie tylko na służbie. Brali mnie ze sobą, gdy jechali do teatru. Mogłem posmakować innego świata. Doktor miał taką charakterystyczną bródką. Kiedyś jedna pani, która go zobaczyła w kinie wyszeptała: „Lenin zszedł z ekranu”.

Dla Kazimiery Mogiłko Otton Karwowski pozostanie na zawsze ukochanym doktorem. To właśnie on uratował jej siostrę. Krowa szarpnęła łańcuch i dziewczynka straciła palec. Dzięki szybkiej interwencji doktora udało się uratować dłoń.

- To był bardzo zalotny mężczyzna. Potrafił spojrzeć na kobietę w taki sposób… - urywa w pół zdania Kazimiera Mogiłko. – Nigdy go nie widziałam z złym humorze.

Każda z osób, które opowiadały o doktorze wzbogaciła powstający dokument. Janina Wiśniewska wspominała losy rodziny Leitmannów, która zamieszkiwała dom Karwowskich, zanim ci zdążyli się do niego wprowadzić. Wiesława Jordan i Małgorzata Bobek, których rodzice prowadzili piekarnię w Grębocinie zdradziły ulubione przysmaki pani doktorowej.

Przypomnijmy, że dokument, które będzie miał później swoje rozwinięcie w filmie fabularnym, kręci wnuk doktora – Łukasz Karwowski, absolwent łódzkiej filmówki. Na swoim koncie ma już wiele nagród oraz nominację do studenckiego Oscara. Jego ostatnim filmem, pokazywanym niedawno w kinach jest „Mała wielka miłość”.

Materiały archiwalne, teksty oraz zdjęcia Ottona Karwowskiego można oglądać na specjalnym blogu. Już wkrótce pojawią się tam również fragmenty rozmów, jakie udało się odbyć z bohaterami filmu dokumentalnego Łukasza Karwowskiego. Można tam także zamieszczać swoje komentarze lub wspomnienia.

Źródło: Tomasz Bielicki, Lek wspomagający - humor, Nowości z 4 sierpnia 2008 roku.

Na zdjęciach poniżej: Jan Stefański z Łukaszem Karwowskim oraz Kazimiera Mogiłko.

* Wkrótce na naszym blogu więcej zdjęć z powstawania dokumentu oraz pierwsza nowość - materiał dźwiękowy.

Ostatnie zdjęcie

2008-07-24T00:09:00.004+02:00

2 sierpnia rusza kolejny etap pracy nad filmem dokumentalnym o Ottonie Karwowskim. Po raz kolejny zapukamy z kamerą do kilkunastu mieszkań, aby wysłuchać wspomnień o doktorze z Grębocina.

Poniżej prezentujemy jedno z jego ostatnich zdjęć wykonane w październiku 1978 roku. Chrzest małego Józia. Od lewej strony: Renata Wilewicz, Otton Karwowski, Ewa Karwowska (Wilewicz).

Mamy pierwsze pamiątki po doktorze

2008-07-18T14:29:00.008+02:00

Jeśli wszystko pójdzie dobrze, to premiera filmu dokumentalnego o lekarzu z Grębocina odbędzie się już za rok.

Łukasz Karwowski, reżyser mający na swoim koncie takie produkcje jak "Południe-Północ", czy "Mała wielka miłość", swój kolejny film fabularny postanowił poświęcić własnemu dziadkowi - Ottonowi. Ogromna liczba osób, które odezwały się do naszej redakcji po ujawnieniu jego planów, sprawiła, że reżyser najpierw stworzy dokument. Zdjęcia ruszyły 12 kwietnia. Nasi Czytelnicy mogę wziąć w nim udział.
Otton Karwowski skończył studia na Uniwersytecie Wileńskim. Do Grębocina przyjechał z rodziną zaraz po wojnie. Od 19 czerwca 1945 roku był kierownikiem miejscowego Ośrodka Zdrowia, w którym pracował ze swoją żoną - Haliną. Jako lekarz miał pod sobą 41 wsi należących wówczas do gmin: Lubicz, Obrowo, Łubianka i Łysomice. Zmarł w 1980 roku. Żegnały go tłumy.
Szukamy nie tylko osób, które były pacjentami lub przyjaźniły się z Ottonem Karwowskim. Poszukujemy również fotografii doktora, a także zdjęć Grębocina z tamtego okresu. Z pewnością wielu mieszkańców posiada je w swoich domowych albumach. Być może zachowały się w nich również zdjęcia nieistniejącego już domu, w którym mieszkał doktor lub jego słynnego ogrodu ze zwierzętami.
Pierwsze materiały wygrzebane z archiwów trafiły już do naszych rąk. Wśród nich jest m.in. legitymacja uczniowska Ottona Karwowskiego z roku szkolnego 1930/31. Miał wówczas 18 lat i uczęszczał do Gimnazjum Państwowego im. Adama Mickiewicza w Nowogródku. Można ją obejrzeć na stronie: http://www.ottonkarwowski.blogspot.com/, gdzie krok po kroku śledzimy powstawanie filmu.

Źródło: Tomasz Bielicki, Mamy pierwsze pamiątki po doktorze, Nowości z 18 lipca 2008 roku.

Legitymacja szkolna

2008-07-17T16:58:00.005+02:00

Legitymacja uczniowska (oraz jej okładka) Ottona Karwowskiego z roku szkolnego 1930/31. Miał wówczas 18 lat i uczęszczał do Gimnazjum Państwowego im. Adama Mickiewicza w Nowogródku. Na legitymacji widoczny jest autograf przyszłego doktora. Poniżej cześć innego, nieznanego na razie, dokumentu z jego młodości.

Szukamy zdjęć, słuchamy wspomnień

2008-07-09T23:38:00.007+02:00

Po przerwie spowodowanej pracą za granicą i promocją filmu "Mała wielka miłość" toruński reżyser wraca do dokumentu o swoim dziadku.

Początek historii o nowym filmie Łukasza Karwowskiego jest doskonale znany naszym czytelnikom. Podczas wywiadu dla gazety "Nowości" toruński reżyser wspomniał, że chciałby nakręcić obraz o swoim dziadku Ottonie. Ta krótka informacja wywołała lawinę telefonów i listów. Dzwonili znajomi i przyjaciele doktora oraz jego pacjenci. Wśród nich wielu było takich, którym trafna diagnoza Ottona Karwowskiego uratowała życie.
Zainteresowanie pomysłem na film było tak ogromne, że Łukasz Karwowski od razu postanowił zabrać się do pracy. 12 kwietnia 2008 roku ruszyły zdjęcia do dokumentu o lekarzu z Grębocina. Reżyser nagrywał wspomnienia osób, które znały jego dziadka. Wśród nich byli m.in. jego przyjaciel Stanisław Giziński, wieloletnia współpracowniczka doktora - Maria Krajewska oraz Czesława Andzińska, pierwsza pacjentka w Grębocinie.
Materiał, który na razie udało się uzyskać do tylko ułamek pracy jaka czeka jeszcze reżysera. Łukasz Karwowski wciąż szuka kolejnych osób, które chciałyby się podzielić swoimi wspomnieniami o doktorze. Jego pacjentów, przyjaciół i znajomych. Tych, którzy mieli z nim bezpośredni, najlepiej w miarę stały kontakt. Ich historie zostaną wykorzystane w dokumencie, który znajdzie swoje rozwinięcie w filmie fabularnym.
- Zależy nam, aby jak najwierniej odtworzyć czasy, w których żył mój dziadek. Poszukujemy nie tylko fotografii Ottona Karwowskiego, ale również zdjęć Grębocina z tamtego okresu - mówi Łukasz Karwowski (na zdjęciu poniżej). - Z pewnością wielu mieszkańców posiada takie materiały w swoich domowych albumach. Być może zachowały się też jakieś zdjęcia nieistniejącego już domu Ottona. A może nawet filmy?
Przypomnijmy, że Otton Karwowski przyjechał do Grębocina zaraz po wojnie. Zmarł w 1980 roku mając 67 lat. Na pogrzebie żegnały go tłumy. Kolejne etapy powstawania filmu dokumentalnego jego wnuka można śledzić na specjalnym blogu http://ottonkarwowski.blogspot.com/ Już wkrótce pojawią się tam m.in. fragmenty materiałów filmowych, które udało się już nakręcić.

Fot. Jacek Smarz

Źródło: Tomasz Bielicki, Szukamy zdjęć, słuchamy wspomnień, Nowości z 11 lipca 2008 roku.

* Na sygnały od osób, które chciałyby podzielić się swoją wiedzą dotycząca Ottona Karwowskiego czekamy zawsze od poniedziałku do piątku pod nr tel. 0-56 611 81 07. Można również pisać na adres: tomasz.bielicki@nowosci.com.pl

Napisali o nas

2008-06-02T23:49:00.007+02:00

Na serwisie cowtoruniu.pl pojawił się tekst o Ottonie Karwowskim. Napisano w nim oczywiście o naszym blogu. Wzmianki o naszej stronie można znaleźć również na filmweb.pl oraz na stopklatka.pl

Fotografie z pogrzebu

2008-05-05T20:30:00.004+02:00

Zdjęcia pochodzą z kroniki Ochotniczej Straży Pożarnej w Grębocinie.

Wspomnienia

2008-05-05T19:12:00.008+02:00

Otton Karwowski urodził się 28 grudnia 1912 roku na zesłaniu syberyjskim w Tobolsku. Był prawnukiem Stefana, oficera – uczestnika powstania styczniowego i synem Jerzego, prawnika, który jako Polak i sędzia został przez bolszewików skazany na karę śmierci. Wraz z wieloma skazańcami wymieniono go za jeńców wziętych przez polskie wojsko do niewoli w 1920 roku.
Dzieciństwo i lata młodzieńcze spędzał w pięknej ziemi nowogródzkiej. Wyrastał w rodzinnej tradycji i atmosferze patriotyzmu, która w połączeniu z ideałami romantyzmu i późniejszymi hasłami pozytywizmu, wywarła swoiste piętno na wrażliwej duszy młodzieńczej.
W 1931 roku rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu im. Stefana Batorego w Wilnie, które ukończył w 1937 roku plasując się w ścisłej czołówce absolwentów. Dlatego nazajutrz prof. Michał Reicher wybrał swego wychowanka do Zakładu Anatomii Prawidłowej, w której naukowo pracował do wybuchu II wojny światowej.
Z chwilą zagrożenia ojczyzny poszedł śladem swych przodków, zgłaszając się ochotniczo do armii, w której w stopniu porucznika kierował służbą lekarską w 74 Pułku Piechoty.
Dnia 17 września 1939 roku w czasie bitwy pod Łomiankami nie przerwał opatrywania ran i nie zszedł z pola walki. Podczas piekielnych bombardowań i ostrzału artyleryjskiego, wśród trupów i krwi dokonał chirurgicznego zabiegu na postrzępionym ramieniu żołnierza Stanisława Kaczyńskiego, wówczas 19-letniego młodzieńca, żyjącego do niedawna w Toruniu przy ul. Moniuszki 45, który tamte tragiczne wydarzenia tak relacjonował:
„A kiedy jego krew ociekała na mnie prosiłem: - Doktorze, niech pan ucieka, ze mnie już nic nie będzie a pana ubiją. - Nic mi nie jest – odparł. To tylko powierzchowne draśnięcie, a ty jesteś do uratowania...”
I zwyciężył śmierć i uratował życie. Kapral Stanisław Kaczyński z rozrzewnieniem dalej mówił:
„Armia w pośpiechu wycofywała się a on dobrowolnie pozostał z nami ciężko rannymi. Dopiero w takich sytuacjach poznaje się bohaterów. On był bohaterem, przy tym niezwykle czułym na żołnierski ból. W swej długiej życiowej poniewierce drugiego takiego nie spotkałem – kończy Kaczyński. I mówił prawdę, o której wiedzą ci, którzy bliżej znali dr Karwowskiego.
Po rozbiciu pułku w woj. lwowskim udał się pieszo do domu. Szedł przez tereny, gdzie eksterniści ukraińscy w okrutny sposób mordowali Polaków. Znajomość języka ukraińskiego uratowała mu życie. Koło Baranowicz został aresztowany przez bolszewików z tymi, którzy później zginęli w Katyniu. Ucieczka od bolszewików, teoretycznie absolutnie niemożliwa, udała się. Do domu w Wilnie dotarł w stanie kompletnego wyczerpania. Ukrywał się. Po wkroczeniu hitlerowców nawiązał bliski kontakt z AK.
Jednocześnie w Dziewieniszkach kontynuował oficjalną praktykę lekarską ukrywając swego nauczyciela akademickiego prof. Dra Michała Reichera. Obaj prowadzili tajne nauczanie młodzieży polskiej i litewskiej w zakresie szkoły średniej i studiów medycznych.
„Polska żyje w narodzie i żyć będzie póki my żyjemy”. To patriotyczne motto Mazurka Dąbrowskiego zaszczepił swym wychowankom w okrutnych mrokach niewoli. I w tej wierze doczekał 1945 roku, by w czerwcu osiąść na stałe we wdzięcznej ziemi grębockiej, przyjąć ją jako drugą ziemię rodzinną, a po 35 latach ciężkiej pracy spocząć w niej na wieki. A jaki to był ogrom tej pracy?
Obszarem działania obejmował 41 wsi sołeckich należących dziś do czterech gmin: Lubicza, Obrowa, Łubianki i Łysomic. Obecnie pracuje tu kilkudziesięciu lekarzy, mających również pełne ręce roboty.
Chodził pieszo, jeździł rowerem, furmanką, saniami, bryczką, motocyklem, amfibią, dekawką i czym tylko się dało. W szlachetnym posłannictwie w służbie chorym odbył drogę, którą 18-krotnie opasałby kulę ziemską na równiku. Bez względu na porę dnia i nocy przyjął ponad milion pacjentów. Czynił to kosztem rodziny, własnego wypoczynku i zdrowia.
Przez pierwszych dwanaście lat w ogóle nie korzystał z urlopu, bo zastępstwo w tym czasie było niemożliwe. Stawiał trafne diagnozy, a my jego pacjenci wiemy, że leczył skutecznie nie tylko środkami farmaceutycznymi. Poprzez swoistą symbiozę z ludem stał się psychologiem. Życzliwość i słowa otuchy trafiały jak wyselekcjonowane ziarno siewne na dobrze przygotowaną glebę i poprzez wiarę i zaufanie przynosiły ulgę w cierpieniach, podtrzymując nadzieje chorych.
Wieść o zgonie dr Ottona Karwowskiego obiegła błyskawicą okolicę i podopiecznych. Opinia publiczna w swej interpretacji była jednoznaczna: Ze śmiercią dr Karwowskiego grzebie się nadzieje jego pacjentów. Jeżeli mówimy o lekarzach społecznikach, to On był ich cudownym kwieciem. Wiemy również, że jako mąż, ojciec i dziadek był wzorcem godnym naśladowania: kochający, taktowny, niekonfliktowy, twórca ciepła rodzinnego, człowiek pozbawiony egoizmu.
Znamy również Ottona Karwowskiego jako wybitnego pożarnika. Był siewcą wiedzy sanitarno-medycznej i profilaktyczno-pożarowej. Jego prelekcje głoszone na wielu zebraniach strażackich, na uniwersytetach powszechnych i w kołach gospodyń cieszyły się popularnością. Przez 50 lat był duszą Związku OSP w tym przez ostatnie 35 lat honorowym członkiem zarządu OSP w Grębocinie. Przy pożarach jako pierwszy udzielał pomocy ofiarom żywiołu. Zmarł 23 kwietnia 1980 roku.

Opracował Stanisław Giziński na podstawie:

1. Wywiad z synem Jackiem Karwowskim z 1980 roku.
2. S. Giziński „Dr Otton Karwowski, lekarz, społecznik” – mowa pogrzebowa oraz Dzieje i ludzie, „Nowości” z 08.06.1980 roku.
3. Wywiady z seniorami pożarnictwa w Grębocinie, z lat 1970-1980, w zbiorach autora.

Źródło: Stanisław Giziński, Dr Otton Karwowski (1912-1980). Lekarz medycyny, społecznik, strażak OSP w Grębocinie, Goniec gminny z czerwca 2007 roku.

Tym razem nic nie musi wymyślać

2008-04-26T16:08:00.009+02:00

- Znamy się od wielu lat. Nie zapomnę zadymki śnieżnej podczas wspinaczki granią Miedzianego Wierchu z Twoim ojcem. Wspinasz się jeszcze?
- Niestety, nie. A wtedy mój ojciec był w naszym obecnym wieku. Nieźle, co? Szkoła filmowa tak mnie wciągnęła, że po trzech naprawdę ostrych sezonach w Tatrach, gdy udało mi się przejść kilka niezłych dróg na Kazalnicy, odpuściłem.
- Ci, którzy Cię znają z młodości, wspominają głównie dość ekstremalne wyczyny, chociażby „samowyrzucenie” się z IV liceum, gdy zlekceważyłeś totalnie szkołę i postanowiłeś zimować w V LO.
- Wiem, że to niewychowawcze, ale do dziś uważam, że w tamtej sytuacji to był dobry pomysł. W trzeciej klasie szkoła znudziła mnie kompletnie. Wiedziałem już, że naukowcem nie zostanę. A Toruń był wtedy bardzo twórczy. Koncerty „Rejestracji”, „SS-20”. Pamiętam te pierwsze występy Republiki w starej Od Nowie, gdy na widowni bywało 10 osób. No, były też środki...

- Socjalistyczne narkotyki.
- Właśnie. To faktycznie mogło się bardzo źle skończyć. Jedna przedłużona balanga. Zmiana szkoły dobrze mi zrobiła. Pojawiły się pierwsze większe pieniądze z robót wysokościowych. Głównie za malowanie kominów. Na marginesie, pierwszy raz kamerę, taką radziecką ósemkę na sprężynę, trzymałem podczas naszego wspólnego fugowania ścian kościoła przy Podgórnej. Nakręciłem scenę, jak zapalasz papierosa wisząc na ławeczce. Trzeba to kiedyś obejrzeć. Co zarobiłem, wydawałem głównie na książki. Wtedy pierwszy raz przeczytałem „Mistrza i Małgorzatę”, rzecz, którą dziś znam właściwie na pamięć. Ekranizowana była wiele razy, ale dopiero teraz są możliwości techniczne, by tę magię Bułhakowa naprawdę pokazać. Chętnie, nie da się ukryć, bym to zrobił.
- W Łódzkiej Szkole Filmowej zasłynąłeś krótkim filmem „Wstęga Moebiusa”, też dość magicznym.
- Magiczny był nawet budżet. Pamiętam dokładnie: dwieście dolarów. Gdy dostawałem za „Wstęgę” nagrody na różnych festiwalach i o tym wspominałem, wszyscy myśleli, że jaja sobie robię. A to były czasy, gdy za flaszkę wódki można było od kolejarzy dostać dwa wagony kolejowe, które w filmie płoną. Jako uszkodzone trafiły potem na bocznicę. Zawsze będę wspominał geniusz Wojciecha Hasa, mojego mistrza, który nie tylko potrafił celnie w trzech zdaniach ocenić nasze scenariusze, ale np. podczas montażu „Wstęgi” rozwiązał od ręki problem tak zwanej złej sklejki, nad którym ze znakomitą montażystką głowiliśmy się od miesięcy.
- W czasie studiów wylądowałeś w Londynie.
- Na zasadzie wymiany studentów. Załapałem się dzięki „Wstędze”. Miałem nakręcić film o narodzinach dziecka, a jakiś Anglik miał stworzyć film na ten sam temat w Polsce. Ale wtedy mnie to w ogóle nie interesowało. Pętałem się razem z Pawłem Edelmanem dwa miesiące po Londynie szukając innego tematu. W końcu trafiliśmy na Sala Solo, byłego wokalistę „Classix Nouveaux”, który przeżył przemianę duchową i opiekował się dogorywającymi, dosłownie, punkami. Dzięki niemu weszliśmy z kamerą do najmocniejszych londyńskich melin. I udało się nakręcić film „Sal”.
- A jak trafiłeś do Francji?
- Dzięki kontaktom Hasa, który zdziwił się, że w ciągu 3 dni przygotowałem spektakl teatru telewizji. Miałem nadzieję, że tego, jak uważałem wówczas, dziwadła - ni to film, ni to teatr - nie będę musiał robić. I jakoś się wymiksuję. Ale mnie przycisnęli i nie było wyjścia. „Maria” - tak to się nazywało - na podstawie „Scen z życia małżeńskiego” Bergmana spodobała się Hasowi. To dzięki niemu na czwartym roku nakręciłem pełnometrażowy film po francusku. Dziś uważam, że „Listopad” to groźny film, niezrozumiały, mroczny.
- Potem zamieszkałeś w Paryżu.
- Pamiętam miesiące wyłącznie na makaronie z sosem i najtańszym winie. Ale było wspaniale. Założyłem firmę „Moon Movies”. Byliśmy dosłownie o włos od nakręcenia filmu „Point Limit”, do którego scenografię i kostiumy miał zrobić Paco Rabanne. Ale, niestety, nie wyszło, wycofał się jeden z producentów. A ja zająłem się reklamą.
- To 10 lat twojego życia. Inny świat?
- Po pierwsze, stosunkowo duże pieniądze, które zarabia się szybko i łatwo. Filmy reklamowe są o wiele droższe od fabularnych. W realizacji wykorzystuje się nowinki techniczne i sprzęt najwyższej klasy. Można zdobyć ogromną sprawność rzemieślniczą. Nie żałuję tych lat absolutnie.
- Które znane reklamówki robiłeś?
- Ciężko powiedzieć, czego nie robiłem. Nationale Nederlanden, AIG, różne sieci telefonii komórkowej, jakieś kawy, LOT... Łącznie 150 reklam. To naprawdę dużo.
- Aż wróciłeś do kina.
- „Południe-Północ” wszedł na ekrany rok temu. To film skromny, zrobiony przez grupę przyjaciół i zapaleńców. Zarazem rodzinny projekt. Film nakręcony w dwa tygodnie, o którym myślę bardzo ciepło. Już wtedy pracowałem nad scenariuszem najnowszego filmu „Mała Wielka Miłość”.
- W którym zderzyłeś Amerykę z Polską. I jakby Polska była górą.
- Bo nasza kultura, która na siłę się amerykanizuje, jest po prostu bardzo fajna przez swą inność i nie powinna mieć żadnych kompleksów. Aby to lepiej pokazać, zdjęcia kręcone w USA miały być maksymalnie amerykańskie, jak po prostu w czysto amerykańskim filmie. Chciałem naprawdę „wejść” w Los Angeles.
- Wrażenie robią sceny kręcone z powietrza.
- Mieliśmy do dyspozycji drogiego Wescama, sprzęt znany mi świetnie z reklamy, oraz śmigłowiec z doskonałym pilotem, weteranem z Wietnamu, Dawidem Gibbsem. Latał facet jak szaleniec, momentami czułem się jak podczas akcji bojowej. Najpierw precyzyjnie ustaliliśmy każdy szczegół ujęć z uwzględnieniem kąta oświetlenia. Wszystko było rozrysowane, czasy i kierunki nalotu ustalone, pozycja samochodu, na który będzie zbliżenie, też. Ostatecznie wszystkie zdjęcia z powietrza udało się zrobić w ciągu jednego dnia. Ekonomicznie, z - powiedzmy - polską zaradnością. Gdyby to był film amerykański, kosztowałby pięć razy tyle.
- Kiedyś nie chciałeś podjąć tematu narodzin dziecka, teraz się na nim skoncentrowałeś.
- Samo kręcenie filmów to niesamowicie ciekawe zajęcie. Cały proces, do ostatnich szczegółów technicznych - jak np. praca nad poprawianiem obrazu - jest fascynujący. A zarazem mogę opowiadać historie, które mnie interesują. A ja rzeczywiście, choć może to zabrzmi jak banał, jestem przekonany, że małżeństwo i dzieci zmieniają ludzi i ma to największą wartość. Tak, ten Ian z „Małej Wielkiej Miłości” to moje alter ego.
- Następny film będzie też o miłości?
- Białej dziewczyny do czarnego faceta. Ale potem chcę wrócić do toruńskich i podtoruńskich korzeni.
- Film o dziadku Ottonie, lekarzu z Grębocina?
- Sądzę, że jestem w idealnej sytuacji, bo nie muszę wymyślać okoliczności, w jakich dojrzewa młody człowiek, bohater tego filmu. Mam je we wspomnieniach. Dość zapuszczony dom i zarośnięte chaszczami tajemnicze obejście. Oswojony kruk chodzący i posrywający po meblach, którego chyba przed laty też udało ci się poznać. Kaczki, kury, gęsi, które wiodą spokojny żywot, bo nikt ich nie zamierza zjadać. Kilkanaście psów i kotów żyjących w pewnej symbiozie, krowa dająca mleko wyłącznie bratu i mnie, oswojony baran, który co jakiś czas kogoś bodzie. I w środku tej menażerii dziadek, który leczy wszystkich za darmo. W latach 50. przyszył palec, diagnozował najbardziej egzotyczne choroby, przychodzono do niego jak do uzdrowiciela, a gdy umarł - pod kościołem pojawiły się naprawdę nieprzebrane tłumy. Mam to wszystko w głowie. Właśnie na tym filmie zależy mi najbardziej.

Fot. Jacek Smarz

Źródło: Jacek Kiełpiński, Tym razem nic nie musi wymyślać, Nowości z 7 marca 2008 roku.

Zdjęcia cd.

2008-04-22T17:57:00.018+02:00

Dalszy ciąg zdjęć z pierwszego dnia pracy nad filmem dokumentalnym. Już wkrótce zapukamy do drzwi kolejnych osób, które znały lub były pacjentami Ottona Karwowskiego. Zachęcamy do zamieszczana swoich wspomnień o doktorze na naszym blogu. Na zdjęciach poniżej: Łukasz Karwowski, Marian Jabłoński, Bożena i Bogumił Majewscy, Józef Racieniewski.

Dziś leczy na tamtym świecie

2008-04-18T10:07:00.016+02:00

"Uzdrowiciel", "prawdziwy doktor Judym, zawsze gotowy nieść pomoc", "dobry duch" - mimo że nie żyje od 1980 roku, nie gaśnie sława lekarza z Grębocina. Właśnie ruszyła produkcja filmu dokumentalnego o Ottonie Karwowskim. Na bazie tego materiału powstać ma fabularna opowieść.
- Tamten dzień każdy z mieszkańców tych okolic chyba pamięta. Biegłam do pracy, do ośrodka zdrowia. Byłam koło gospody w Grębocinie, gdy ktoś mnie zaczepił: Marysiu, to ty nic nie wiesz? Doktor nasz nie żyje! - Marii Krajewskiej, pielęgniarce pracujące lata z doktorem Ottonem Karwowskim łzy stają w oczach. Kamera rejestruje twarz zapłakanej kobiety. Ona zaś zapewnia, że dzieje tak zawsze, gdy wspomni tego niezwykłego człowieka.
A zaczęło się dość niewinnie. Łukasz Karwowski, pochodzący z Torunia reżyser filmowy, podczas odbierania w listopadzie 2007 roku toruńskiej nagrody "Flisaka" dla najlepszego twórcy w regionie wspomniał, że kolejny film chciałby nakręcić o swoim dziadku Ottonie. To samo zdanie powtórzone cztery miesiące później na łamach naszej gazety wystarczyło, aby ruszyła prawdziwa lawina. Od tego dnia zgłaszają się do nas pacjenci grębocińskiego lekarza, bliscy osób, które leczył za darmo, a często uratował życie.
Ostatecznie skontaktowało się z naszą redakcją ponad sześćdziesiąt osób, które nie tylko znały lekarza z podtoruńskiego Grębocina, ale chciały opowiedzieć o nim niezwykle historie. Od przyszytych w warunkach domowych palców, poprzez wykrywanie chorób zupełnie egzotycznych, komponowanie mikstur, które okazywały się jedynym skutecznym lekarstwem, aż po dającą chęć do życia psychoterapię. Wszyscy podkreślali, że znali tylko jednego takiego lekarza, który jest dla nich jak wzorzec metra.
- Od razu przypomniałam sobie tamte, zaskakujące, słowa doktora - kontynuuje pani Maria. - Pamiętaj, mówił kiedyś, jak umrę fartuch i słuchawki włóż mi do trumny, bo ja muszę tam leczyć swoich pacjentów. Wiedziałam, że to życzenie muszę spełnić. Nim wieko trumny zostały zamknięte wrzuciłam te przedmioty do środka.
Pielęgniarka doktora Ottona była jedną z ośmiu osób, które umówiliśmy na pierwszy dzień zbierania materiału filmowego. W każdym domu reżysera witano mniej więcej w ten sam sposób: nazwiska się pan nie wyprze, zbyt pan podobny do dziadka i jego syna Jacka, pana taty. Byli pacjenci nie kryli lęku przed kamerą, z którą mieli do czynienia najczęściej pierwszy raz w życiu. Jednak chęć podzielenia się wspomnieniami o ich lekarzu była silniejsza od wszelkich obaw.
- Jemu zawdzięczam życie - zapewnia Marian Jabłoński. - Jako niemowlę cierpiałem na rozwolnienie, z którym lekarze w Toruniu sobie nie radzili. Wtedy rodzice usłyszeli o jakimś uzdrowicielu z Grębocina. Tak go wtedy traktowali. On mnie zbadał, a następnego dnia ojciec pojechał po lekarstwo, które doktor przygotował. Pokazał ojcu jakiej wielkości kroplę tego specyfiku mam dostawać. Ani mniejszą, ani większą, tylko dokładnie taką. I to mnie uzdrowiło. Zaś po latach, jako szesnastolatek, cierpiałem na tak potworny trądzik, że po nocy poduszka mi się do twarzy przyklejała. Wreszcie mama znowu przypomniała sobie o nim. Był rok 1960. To spotkanie będę pamiętał do końca życia.
Młody chłopak z Torunia nie mógł uwierzyć, że w tak niepozornym, skromnie wyposażonym i kompletnie zarośniętym domu może mieszkać TEN lekarz. - Szliśmy ścieżką wydeptaną wśród wysokich traw. Przywitała nas pani Halina, żona doktora, też zresztą lekarz i to pediatra. Ale myśmy poczekali na niego. Przyszedł z pola, krowę sprowadził. Emanowało od niego ciepło. Stwierdził, że na tak zaawansowany stan tej choroby lekarstwa w Polsce nie znajdę. Wypisał receptę po niemiecku i poradził jak to coś sprowadzić. Mama zapłaciła co łaska. Od ludzi słyszeliśmy, że jak ktoś nie miał grosza, to jeszcze od doktora na autobus powrotny dostawał, a na dokładkę sporo jajek w siatkę.
Tajemniczy zarośnięty ogród i skromne wyposażenie domu, w którym panował niezwykły rozgardiasz, bo poza gospodarzami mieszkało tam kilkanaście psów, kotów i oswojony kruk - wspominała większość osób występujących przed kamerą.
- On w tym wszystkim był jak doktor Dolittle - śmieje się Bogusław Majewski, syn mieszkającego po sąsiedzku z doktorem Władysława Majewskiego, mechanika samochodowego. - Z ojcem sobie "doktorowali". Jeden był doktor od ludzi, a drugi od samochodów. Doktor Otton naprawiał u ojca swoją wysłużoną dwucylindrową DKW-kę. - Wśród jego zwierzaków prym wiódł bez wątpienia kruk. Nie tylko latał i łaził gdzie chciał, kupy robił na stół, to czynił też potworne zniszczenia, na przykład wydziobywał dziury w podłodze. Niczego u Karwowskich nie wolno było zabijać, więc kury, kaczki i gęsi zachowywały się swobodnie, a ozdobą była krowa staruszka, dla której z ojcem zamienili się nawet na ziemię. Doktor za orne pole chciał łąkę, by krasula miała co jeść. Jej mleko zaś było dla wnuków.
Bogumił Majewski za magiczne uznaje otoczenie domu lekarza. On też, podobnie jak później wnuk Ottona - Łukasz, ogród ze starą piwniczką i podupadłą stodołą uznał za idealne miejsce zabaw. - To był okres Zorro. Z Józiem, synem doktora, przeżywaliśmy dzikie przygody w tej bujnej scenerii.
Wiesława Różycka pamięta do dziś kłótnię doktora z żoną, która zaordynowała jej serię zastrzyków przeciwko wściekliźnie, gdy jej ukochany piesek ugryzł ją w policzek, a sam wyglądał na chorego. - Doktor był innego zdania. Wysłuchał mnie uważnie i stwierdził, że pies mógł się tak zachować skoro dmuchałam mu w nos. Zaryzykował. Pies doszedł do siebie po kilku dniach, a ja uniknęłam bólu. On miał po prostu niezwykłą intuicję.
Jej ojciec Józef Racieniewski do dziś wspomina spotkanie z doktorem w 1945 roku. - Wyrwał mi ząb i nie chciał ani grosza. Ty biedny i ja biedny, tak doktor powtarzał.
Dla Czesławy Andzińskiej doktor Otton to człowiek, który uratował jej ojca skatowanego przez UB i przywrócił mu chęć życia, a po latach zabawiał seniorów na spotkaniach prowadzonego przez nią klubu. - Śpiewał, opowiadał żarty, miał czas dla wszystkich, zawsze. A mnie, pamiętam dobrze, wycałował na ulicy, gdy nasi dokopali w piłkę Ruskim 3 do 0.
Mowę pogrzebową nad trumną Ottona Karwowskiego wygłosił w 1980 roku Stanisław Giziński, dyrektor wielu szkół w regionie. Do dziś wspomina grębocińskiego lekarza od bardziej rozrywkowej strony. Przed kamerą waha się czy mówić wszystko. Wreszcie rzuca siarczystymi żartami doktora i "męskimi" przyśpiewkami. - Bo też Otuś był chłop z krwi i kości - podkreśla.
Łukasz Karwowski w trakcie kręcenia tych zdjęć był w dziwnej sytuacji. Obcy ludzie, których nie musiał nawet o nic pytać, sami z siebie i to bardzo emocjonalnie opowiadali o świecie, jaki zapamiętał z dzieciństwa. To oni uświadomili mu, że w Grębocinie znajduje się ulica Ottona Karwowskiego. - Film dokumentalny to punkt wyjścia. Docelowo chciałbym opowiedzieć historię tego człowieka i świata w którym żył oczami dziecka. Ten ogród, ten niezwykły zwierzyniec i postać dziadka z wielką torbą lekarską - to wszystko istnieje w moich wspomnieniach - zapewnia. - A gdy słyszę ludzi mówiących o nim z takim zaangażowaniem utwierdzam się w przekonaniu, że nic mi się nie zdawało. To co czasem wydaje się jak ze snu, było takie naprawdę. Wszyscy, z którymi rozmawialiśmy zapewniali, że chcą jak najszybciej obejrzeć ten film. Postaram się ich nie zawieść.

Źródło: Tomasz Bielicki, Jacek Kiełpiński, Dziś leczy na tamtym świecie, Nowości z 18 kwietnia 2008 roku.

* W najbliższych dniach na blogu pojawi się więcej fotografii bohaterów dokumentu.

Ruszyły prace nad filmem

2008-04-17T09:46:00.017+02:00

W sobotę, 12 kwietnia 2008 roku ruszyły zdjęcia do filmu dokumentalnego o lekarzu z Grębocina. Łukasz Karwowski nagrywał wspomnienia osób, które znały jego dziadka Ottona. Wśród nich byli m.in. Stanisław Giziński, który w 1980 roku wygłaszał mowę pogrzebową, Maria Krajewska, wieloletnia współpracowniczka doktora oraz Czesława Andzińska, pierwsza pacjentka w Grębocinie (wszyscy na zdjęciach poniżej). Nakręcony dokument znajdzie swoje rozwinięcie w filmie fabularnym. (tob)

* Relacja z sobotnich zdjęć w jutrzejszym wydaniu Nowości .

Fot. Tomasz Bielicki

Scenariusz oparty na faktach

2008-04-16T18:43:00.006+02:00

W kinach możemy oglądać jego komedię "Mała wielka miłość". Kolejny film będzie już jednak całkowicie na poważnie.
Łukasz Karwowski studiował polonistykę na UMK. W 1990 roku ukończył Wydział Reżyserii PWSFTviT w Łodzi. Studiował również w National Film and Television School w Londynie. W roku 1989 jego szkolny film "Wstęga Möbiusa" otrzymał nominację do studenckiego Oscara. Dwa wagony, które płoną w tym obrazie reżyser kupił za ... flaszkę wódki.
W latach 90. przeniósł się do Francji i tam tworzył filmy. Założył również własną firmę producencką o nazwie "Moon Movies". Jego debiutem filmowym był mroczny thriller "Listopad" z 1992 roku. To historia studentki Sary, która zapada na dziwną chorobę psychiczną. Fani Justyny Steczkowskiej odnajdą tu sceny z jednego z jej teledysków.
W latach 1996-2000 Karwowski wyreżyserował ponad 150 reklam telewizyjnych. Do kina powrócił w 2006 roku filmem "Południe-Północ", za który na ubiegłorocznym festiwalu "Tofifest" otrzymał "Flisaka" dla najlepszego twórcy z regionu. Obecnie na ekranach kin możemy oglądać jego ostatni film, tym razem komedię romantyczna, pt. "Mała wielka miłość".
Młody i bogaty Amerykanin (w tej roli Joshua Leonard, znany m.in. z filmu "Blair Witch Project") traci głowę z miłości do biednej Polki (Agnieszka Grochowska). Obserwujemy stopniową przemianę głównego bohatera, który z pospolitego hulaki z kasą staje się odpowiedzialnym, ale pozbawionym pieniędzy facetem. Część zdjęć powstała w Polsce, część w Los Angeles.
- Historia jest inspirowana moim życiem. Zawsze staram się, aby główny bohater był moim alter ego. Dużo łatwiej się wtedy pisze - stwierdził niedawno na łamach "Nowości" reżyser. - Wiadomo, że nie jestem ani Amerykaninem, ani nie przeżyłem takiego romansu, ale kilka z jego przygód dotyczą mojego życia. Moim zdaniem im prawdziwszy film, tym lepszy.
Właśnie z tego powodu jego kolejny obraz będzie opowiadał historię jego dziadka - Ottona Karwowskiego, lekarza z Grębocina. Już od tygodnia czekamy na sygnały osób, które znają jakieś niesamowite historie dotyczące jego osoby. Na podstawie ich wspomnień Łukasz Karwowski najpierw nakręci dokument, który później znajdzie swoje rozwinięcie w filmie fabularnym.

Fot. Jacek Smarz. Łukasz Karwowski podczas toruńskiej premiery "Południe-Północ"

Źródło: Tomasz Bielicki, Scenariusz oparty na faktach, Nowości z 15 marca 2008 roku.

Był tylko jeden taki doktor

2008-04-16T00:04:00.009+02:00

- Ta mała dziewczynka na zdjęciu w "Nowościach" to ja! Prawie 35 lat temu podczas badania w przedszkolu - mówi nasza Czytelniczka.
Zaczęło się od SMS-a, którego w sobotę rano dostała od koleżanki z pracy. Marlena Miszałkowska-Wiśniewska odczytała wiadomość i od razu pobiegła do kiosku kupić gazetę. Gdy w "Nowościach" zobaczyła swoje zdjęcie z doktorem Ottonem Karwowskim, była w lekkim szoku. Pomimo, że w chwili jego śmierci miała 11 lat, bardzo dobrze go pamięta. Mieszkała w pobliżu Karwowskich. Z okna widziała ich posesję.
- Zawsze zastanawialiśmy się z mamą, czy po jego domu lata kruk czy sroka - opowiada nasza Czytelniczka. - Nie kojarzę momentu, kiedy wykonano tę fotografię. Mogłam mieć wówczas około 3-4 lat. Podobne fotografie wiszą w naszym grębocińskim ośrodku zdrowia. Pamiętam, że zawsze, gdy doktor Karwowski przychodził do naszego przedszkola, przynosił nam lizaki.
Po apelu, aby do naszej redakcji zgłaszały się osoby, które pamiętają postać lekarza z Grębocina, telefon dzwonił bez przerwy. Zgłaszali się przede wszystkim ci, którym uratował życie lub wyleczył z przewlekłej choroby. Którym pomógł, gdy inni lekarze bezradnie rozkładali ręce. Jak się okazało, doktor Karwowski słynął nie tylko ze swoich lekarskich umiejętności.
Jego ukochanym dzieckiem był utworzony w Grębocinie Klub Seniora. Właśnie tam odbywały się niezapomniane spotkania przy kawie, gdzie doktor błyszczał humorem. Nie tylko opowiadał dowcipy, ale również, ku zgorszeniu pani doktor Karwowskiej, solo śpiewał piosenki często nieco dwuznacznej treści. Kochali go za ten humor wprowadzający rodzinny pozbawiony troski nastrój.
"Łza w oku się kręci jak czyta się o tym lekarzu Dzisiaj patrzą jak tylko wydrzeć od chorego ile się da nie mają skrupułów czy to biedny czy to bogaty nie masz pieniędzy "zdychaj"..." - napisał jeden z internautów (pisownia oryginalna).
Doktorowi Karwowskiemu poświęcono nawet jeden z materiałów w Polskiej Kronice Filmowej. Uwielbienie dla jego osoby było tak silne, że Bożena i Bogumił Majewscy w 1980 roku na kasecie magnetofonowej postanowili zarejestrować jego pogrzeb. Teraz to nagranie razem ze wspomnieniami naszych Czytelników pomoże jego wnukowi w pracy nad filmem. Najpierw dokumentalnym, a później fabularnym.
- Panie Łukaszu, mam nadzieję, że filmem o skromnym, ale jakże wielkim wiejskim doktorze, skłoni Pan obecnych lekarzy do przemyślenia ich posłannictwa i spowoduje zmianę ich stosunku do chorych i biednych - napisała w liście do reżysera 87-letnia Czesława Andzińska, która była pierwszą pacjentką doktora w Grębocinie. - Bardzo bym chciała dożyć, aby ten film obejrzeć.

Fot. Łukasz Trzeszczkowski. Marlena Miszałkowska-Wiśniewska pokazuje egzemplarz Nowości.

Źródło: Tomasz Bielicki, Był tylko jeden taki doktor, Nowości z 15 marca 2008 roku.

O lekarzu czynnym przez całą dobę

2008-04-15T22:35:00.007+02:00

Swojej pasji poświęcił całe życie. Teraz jego wnuk postanawia oddać mu hołd, filmując wydarzenia, które zapamiętał z dzieciństwa.

Rodzina Karwowskich pochodzi z centralnej Polski. Po powstaniu styczniowym zostali jednak zesłani przez władze carskie na daleką Syberię. I właśnie tam przyszli na świat rodzice Ottona Karwowskiego. Ich syn urodził się 28 grudnia 1912 r. w Tobolsku. Kilka lat później z dzieckiem postanowili wyjechać do Wilna.
- Rodzice dziadka byli niezwykle długowieczni. Oboje żyli około stu lat. Pradziadek umarł przy goleniu. Prababcia umarła z tęsknoty dzień później. Tak się czasami zdarza, gdy dwójka ludzie jest z sobą tak mocno zżyta jak oni - wspomina reżyser Łukasz Karwowski, która zamierza nakręcić film o swoim dziadku.
Otton Karwowski skończył studia na Uniwersytecie Wileńskim im. Stefana Batorego. Był doskonale zapowiadającym się chirurgiem. Niestety. Po wybuchu wojny jego rodzina musiała uciekać przed Sowietami. Przenieśli się do Polski, gdzie razem z synem Jackiem trafili do Grębocina. Młody lekarz został kierownikiem wiejskiego ośrodka, w którym pracował wspólnie ze swoją żoną- Haliną.
- Poniemieckiego domu, w którym zamieszkał nie da się zapomnieć. Doskonale pamiętam oswojonego kruka, który mieszkał z dziadkiem. Śladów po nim nie dało się wyczyścić - mówi Łukasz Karwowski. - Kruk potrafił wylądować na stole, wyjąć kożuch z mleka i polecieć dalej. Cała rodzina zjeżdżała się zawsze do tego domu na święta. W wakacje spędzałem tam całe miesiące.
Dom otaczał zapuszczony sad. Doktor Karwowski nie miał czasu, aby go pielęgnować. Rano pracował w ośrodku, a wieczorami jeździł na wizyty. Między drzewami można było dostrzec jedynie ścieżki wydeptane przez jego wnuków. W ogrodzie był cały zwierzyniec. Krowa, kilkanaście psów, kotów, zdziczałe kaczki i indyki, a nawet oswojony nietoperz.
Otton Karwowski zmarł w 1980 r. w Grębocinie. Miał 67 lat. Na pogrzebie żegnały go tłumy. Był pasjonatem leczenia ludzi. Potrafił wystawić celną diagnozę w czasach, gdy metody badań były ograniczone, a leki niedostępne. Część rodziny podążyła jego lekarską drogą. Łukasz Karwowski wyłamał się. Został filmowcem. Otton Karwowski miał jeszcze 2 braci: Jerzego i Kazimierza. Obaj nadal mieszkają w Toruniu.

Źródło: Tomasz Bielicki, O lekarzu czynnym przez całą dobę, Nowości z 8 marca 2008 roku.

Lepszy niż doktor Judym

2008-04-15T15:32:00.005+02:00

Pracował do końca swoich dni. Dostał zatoru płucnego i umarł na progu własnego domu, gdy wychodził do pracy. Z torbą lekarską w ręku.

- Otton Karwowski uratował mi życie. Zawsze będę to powtarzał. Brat i dwie siostry umarli w krótko po porodzie. Rodzicie byli załamani, bo lekarze nie potrafili wskazać przyczyny śmierci. Polecono im doktora Karwowskiego - opowiada 56-letni Apoloniusz Kuźniar. - To on wykrył konflikt genetyczny. Matka zamiast piersią miała karmić mnie z butelki. Przeżyłem. Stwierdził, że kolejne dzieci mogą być częściowo upośledzone. I znów miał rację. Cztery lata później urodziła się moja siostra. Jest głuchoniema.
Wystarczyło jedno zdanie w wywiadzie z Łukaszem Karwowskim, który zamieściliśmy w "Nowościach" z 22 lutego, aby w naszej redakcji rozdzwoniły się telefony. Toruński reżyser wyjawił w nim, że swój najnowszy film zamierza nakręcić o swoim dziadku doktorze Ottonie Karwowskim. Od tego dnia zgłaszają się do nas pacjenci grębocińskiego lekarza, bliscy osób, które leczył za darmo lub uratował im życie.
Wacława Świętek doktora Ottona Karwowskiego poznała w 1948 roku, gdy mieszkała w Turznie. Odwiedzał jej chorowitą 3-miesięczną córeczkę. Do dzieci zawsze odnosił się z sympatią. Zjawiał się na każde wezwanie, niezależnie od pory dnia i nocy. Po przeprowadzce do Torunia kontakt z doktorem się urwał.
- Dzisiejsi lekarze nie mogą się z nim równać. Potrafią tylko zapytać, "Co pani dolega?". On pytał - "Jak układa się Pani życie?". O wszystkim można było z nim porozmawiać - wspomina pani Wacława. - I nigdy nie pytał o pieniądze. Wie Pan, kogo mi przypominał? Doktora Judyma. Tylko był lepszy. Gdy ktoś był biedny i nic nie miał, to leczył go za "Bóg zapłać". Leki, gdy miał, to rozdawał.
Nasi Czytelnicy dzwonili i wspominali. O tym, że gdy mówił, to jego akcent zdradzał wschodnie pochodzenie. Jak w latach 50. przeprowadził pierwszą operację przyszycia odciętego palca. Wielu pomógł. Tak jak teściowej Mieczysława Zawadzkiego, u której wykrył cukrzycę. Jej zięć wciąż przechowuje książeczkę z odbitą na kartkach pieczątką doktora.
- Jego życie doskonale nadaje się na scenariusz. Mam już zarys fabuły. Na początku powstanie film dokumentalny, który byłby wstępem do fabularnego - mówi reżyser. - Poszukuję osób, które były leczone przez mojego dziadka i które pamiętają jakieś historie dotyczące jego osoby. Chciałbym się z nimi spotkać.

Źródło: Tomasz Bielicki, Lepszy niż doktor Judym, Nowości z 8 Marca 2008 roku.

Początek

2008-04-14T13:06:00.004+02:00

"(...)

- Pochodzi Pan z Torunia, ale jeszcze ani razu nie odważył się nakręcić filmu, którego akcja rozgrywałaby się w tym mieście.
- Cały czas chodzi mi po głowie projekt dotyczący mojego dziadka Ottona. Był lekarzem w Grębocinie. Rozpocząłem już zbieranie potrzebnej dokumentacji. Szukam ludzi, którzy go znali i których leczył. To niezwykle barwna postać. Po jego domu zawsze kręciło się wiele zwierząt, latał nawet kruk. Na jego pogrzeb przyszły gigantyczne tłumu. Miałem wówczas piętnaście lat. Pomysł już jest. Trzeba to tylko ubrać w fabułę. "

Fragment wywiadu z Łukaszem Karwowskim, który ukazał się na łamach Nowości. Od tego wszystko się zaczęło...

Fot. Archiwum reżysera. Łukasz Karwowski na planie filmu "Mała Wielka Miłość".

Źródło: Tomasz Bielicki, Główny bohater to moje alter-ego, Nowości z 22 lutego 2008 roku.